Eerste hulp bij onvolwassenheid


Lieve mensen,

Er zijn alweer meer weken voorbij, dan ik me had voorgenomen om het vervolg van mijn verhaal op te schrijven. Elke dag komt er namelijk wel weer iets waardevols voorbij, waar ik vervolgens ook over wil schrijven en zo hoopt het materiaal zich op!

Ik ga maar gewoon verder waar ik ben gebleven, ook al is dat alweer van eind februari. Er begint zich steeds scherper in mijn brein af te tekenen dat de stress, die ik altijd al op de eerst plaats zette als oorzaak van kanker, ook door mij nog steeds niet echt begrepen wordt. Hoe diep grijpt dit in in mijn ziel? En hoe kom ik daar nou toch bij?

Ik maak mijn afspraak bij Sanne Dijkstra voor een Quantum Hypnosis Healing Therapy (QHHT) sessie en bereid me voor door veel te lezen en bekijk veel filmpjes van Dolores Cannon over het onderwerp. Het orakel Facebook brengt mij opnieuw een brokje interessante informatie…naar aanleiding van een post krijg ik van een vriend de tip om een interview te bekijken van Hans Laurentius.

Hans Laurentius onderzoekt het leven in het nu en helpt mensen dit ook te ontdekken. Zijn levensvisie, non-dualiteit, is uitermate confronterend, in de zin dat het de dualiteit, waar we soms erg aan gehecht zijn, compleet verwerpt. Hij zegt eigenlijk zodra je toegeeft aan de dualiteit ben je altijd wel ergens ontevreden over. Alles valt dan namelijk constant uiteen in delen, die bovendien ook nog eens tegengesteld zijn. Onze Quest bestaat alsmaar uit het bestrijden van datgene dat we aan de overkant van ons gezichtspunt zien. Dat is vaak niet goed, fout, verkeerd, lelijk of op zijn minst voor verbetering vatbaar. Hmm, als je het echt op je laat inwerken en je volgt zijn spoor naar het middelpunt, het punt van evenwicht, dat kleine moment waar alles net even goed kan zijn. Dan snap je wel, dat daar zijn in dat moment, een mooi streven is. Maar ja, wat kan ik daar nu mee ivm met mijn kanker?

Ont-wikkeling

Tot ik op zijn site nog even verder speur en dit boekje tegenkom: Eerste hulp bij onvolwassenheid (gratis te downloaden).

De titel is al intrigerend. En ja, Hans neemt bepaalt geen blad voor zijn mond. Hij zegt waar het op staat. De meesten van ons zijn nog onvolwassen. Niet vol-wassen. Niet uit-ont-wikkelt. Als ik het zo zeg voor mezelf, komt het al wat minder hard aan. En kan ik het handelen, maar mijn ego verkrampt toch wel even bij de directheid van Hans. Tot ik ga lezen.

Wanneer wij beginnen te beseffen dat de meeste conditioneringen ontstaan in de vroegkinderlijke periode voordat we nog kunnen denken en praten, wordt al iets duidelijker dat louter intellectueel begrip ontoereikend moet zijn, omdat de emotioneel-energetische overtuigingen komen uit een niet-intellectuele periode.

Hans beschrijft in het boekje een manier om de trauma’s te lokaliseren en ze ook te neutraliseren. Ik neem de proef op de som. Hij waarschuwt om de tumor te benaderen met je gedachten en er direct zoveel mogelijk in te gaan en niet bij de randen van de emoties te blijven. Het lijkt abracadabra tot je het ook feitelijk gaat doen en zelf ervaart.

Wanneer mensen goed bij de kern leren blijven, kunnen ze zeer intense ervaringen goed doorstaan, zonder enorme huilbuien of andere dramatische verwikkelingen. Terwijl wanneer niet bij de kern gebleven wordt meteen de emotie en het verhaal het overnemen. Dit is dus een cruciaal punt, het gaat erom de emotionele of traumatische energie de kans te geven op te lossen, niet om zoveel mogelijk lawaai of vocht te produceren. Blijf dus bereid in de meest intense plek te voelen, en ga niet mee omhoog met de energie die vrijkomt, dan kom je in de greep van het drama.

Geen lawaai en vocht produceren, ok got it! Ik ga ervoor zitten en verplaats eigenlijk voor het eerst mijn aandacht echt in mijn borst, waar ik de tumor vrijwel direct kan waarnemen. Waarna ik probeer in mijn tumor te komen. Ik ben verbaasd, het lukt! Ik voel de tumor reageren, met een prikkelend soms stekend gevoel. Ik voel de contouren, voel hoe groot hij is. Hij voelt gelukkig compact. Ik ga erin…wow, daar is mijn baby weer! Niet te geloven, ik dacht dat ik het nu toch echt kwijt was, maar nee! Ik passeer mijn  baby en laat hem achter me vervliegen. Dat kan dus echt! Ik ga naar de kern en probeer deze op te blazen met mijn aandacht. Ik heb het gevoel, dat er echt wat gebeurt.

De dagen erna doe ik deze oefening nog een aantal keren, met als resultaat dat mijn tumor helemaal opzwelt! De huid eromheen wordt rood en gezwollen. Ook begint alles weer te jeuken. Ik ben blij met de verandering er gebeurt tenminste wat! Ik heb er kennelijk dus toch echt invloed op met mijn mind!

Bring it on!

Met opgezwollen tumor, toog ik op weg naar Groningen, overtuigd dat er meer met the mind mogelijk is dan ik eerder heb gedacht, althans zo eenvoudig. Geen lange cursussen, geen eindeloze meditatie sessies, gewoon de juiste aanwijzingen en je zit er middenin! Het zorgt ervoor dat ik Sanne nog opener tegemoet treed, dan ik daarvoor al meende te zijn.

Na een introductiegesprek en twee koppen thee, gaan we aan de slag. Ik ga op de bank liggen en Sanne begint tegen mij te praten. Ik luister aandachtig en heb mijn ogen gesloten, maar ik kan mijn gedachten niet kalm krijgen. Zie ik wat? Moet ik wat zien? Wat voel ik? Moet ik wat voelen? Waar moet ik heen? Ik zie niks! Verdorie, kleur zegt ie? Ik zie niks of toch wel? Ja ik zie rood! Ja, amehoela, dat is het rood van mijn oogleden, duhh! Het rood wordt paars en ik word een beetje rustiger.

Wat zie je, vraagt Sanne. Niks, ik zie niks. Ja, er was net wel een flard van een droom, maar daar ging dit niet over. Hypnose gaat niet over dromen, zoveel had ik er wel van begrepen. Ik zeg dan toch maar tegen Sanne dat ik alleen iets van een droom, die ik al een keer of 4 heb gehad zie en verder niks. Prima, dan gaan we daar gewoon even naar kijken, wat zag je in de droom?

Ik beschrijf dat ik vlieg over een landschap aan de kust, ergens in Schotland of Ierland, of misschien totaal ergens anders want het ziet er niet echt herkenbaar uit. De atmosfeer is anders en er staan prachtige ronde flats die ik nog nooit ergens anders heb gezien. Ze staan midden in het weiland aan de rand van een klif , uitkijkend over de oceaan en zijn niet hoger dan 5 of 6 verdiepingen. Ze hebben loei grote veranda achtige balkons. Hier stopt mijn droom normaal, maar nu zie ik dat de flats langzaam rond draaien. Sanne vraagt waarom we hier zijn, woon ik daar misschien?

Eh, IK WIL METEEN JA ANTWOORDEN , maar ik aarzel dan toch even. Want wat ga ik nu antwoorden? Wie is aan het woord? Go with the flow! Ik antwoord; ik. Zullen we naar binnen gaan? vraagt Sanne. Dat lijkt me wel wat, we zijn in een grote hal, een atrium, alles is heel licht en luchtig. We zijn in mijn appartement, het is ruim en alles lijkt van glas. Wat doe je daar, vraagt Sanne. Ik zit achter een werktafel en speel met materialen, het lijken kwik bolletjes die ik samenvoeg tot iets anders.  Is dat je werk, vraagt Sanne. Ik moet een beetje lachen, werk? Werk? Nee, hier is geen werk. Hier is ontdekken, hier speel je, onderzoek je en doe je wat je leuk vindt of wat je boeit.

Wat? Zeg ik dat? Gaaf! Sanne stelt me weer een vraag: Ben je een man of vrouw, kijk eens naar jezelf. Wie wonen er nog meer? Heb je een familie?

Ik ben een man. Ik heb geen familie perse, dat ligt allemaal niet zo duidelijk als hier. We wonen met elkaar als een familie in de flat en samen in de 3 flats met ongeveer zo’n 60 mensen denk ik. We delen een moestuin waar de groenten veel groter zijn dan hier. Daar zie ik ook voor het eerst kinderen, ze worden onderwezen door volwassenen. Iedereen is hier ongeveer 35 jaar oud en kern gezond en sterk.

Zijn ze allemaal nog heel jong? vraagt Sanne mij. Nee, ze lijken heel jong maar sommigen zijn al meer dan 120 jaar oud. Ik hoor het mezelf zeggen en denk dat ik het uit een film heb, ik fantaseer het gewoon bij elkaar. Toch?

The game is rigged

Heb je nog wat te doen, vandaag? Ik antwoord Sanne, dat ik nog iets moet presenteren. Laten we er heen gaan, zegt Sanne. Wat zie je? Ik vlieg weer en zie nu een grote platte bol, van spiegelend glas. Ik ben ineens binnen en zit in een ronde zaal met ongeveer 30 mensen. We zitten op een soort tribune en in ons midden is een tafel. Ik hoef niet te presenteren, we brainstormen hier samen. En projecteren onze ideeën in een hologram aan elkaar! Wow, dat gaat gemakkelijk! Eigenlijk gaat alles hier moeiteloos. Ik hoor Sanne vragen: Waar hebben jullie het over?  Ik denk na. Ik kijk rond en zie eigenlijk geen gezichten, ik zie mensen maar herken ze niet. Waar spreken we over?

tilted earthIk hoor mezelf zeggen: “Over de aarde. Dat het experiment aarde is mislukt en we kijken wat we er nog aan zouden kunnen doen.” Ik zie de aarde met een stok erin. Een echte stok, niet een denkbeeldige lijn zoals op het plaatje maar iets wat er moedwillig is ingestoken. Zoiets heb ik nog niet eerder gezien.

Welk experiment is mislukt? Sanne klinkt nu zelf ook nieuwsgierig. Ik antwoord alsof het al weken in de krant heeft gestaan: De vrije wil, het is mislukt, het systeem heeft het grotendeels overgenomen. De aarde is gehyjacked door het systeem, wat nu ook leeft. Welk systeem, vraagt Sanne? Dat weet ik ook niet precies. En zeg: Alles hoe het allemaal werkt hier. Sanne vraagt me: Wat is mis met het systeem? Deze vraag is moeilijk en ik heb niet meteen een antwoord. Dan zeg ik: het systeem is uit op de vernietiging van de vrouwelijke energie! Het systeem bestrijdt het goddelijke evenwicht; de dualiteit. En elimineert simpelweg een krachtveld uit het evenwicht; de vrouwelijke kracht de Jing moet eruit om alleen de Jang over te houden.

Ik schrik van mijzelf en wat ik zeg. Dat is het, dat is wat ik al die jaren heb gevoeld al van kinds af aan, de sluimerende onderdrukking van het vrouwelijke. Ook ik heb dat gevoeld en ernaar gehandeld, met mijn studie keuze, mijn lineaire denken, mijn over ontwikkelde linker hersenhelft, mijn prestatiedwang, mijn ambitie iemand te zijn.

Het valt in de dagen erna nog meer op zijn plek, wanneer ik meer op zoek over de reden waarom de aarde uit het lood staat. De maan trekt de aarde opzij en door deze tilt hebben wij seizoenen. Maar wacht even, dat is de meest rudimentaire vorm van tijd, seizoenen bekent, zaaien en oogsten, plannen dus en vooruit denken. Met de linker hersenhelft… Ik ben gefascineerd, de dwangmatigheid van tijd neemt bizarre vormen aan in de tijd waarin wij nu leven. Mensen zijn al bijna op de milliseconde afgericht om naar de tijd te leven. Als ik de aarde zou hyjacken zou het controleren van de tijd, voor de bewoners dan niet net zo controlerend kunnen werken als de tralies van een gevangenis?

Ik snap nu waarom ik al twee jaar geleden mijn horloge heb afgedaan.

In mijn volgende blog, zal ik beschrijven wat erin mijn Ayahuasca ervaring allemaal is gebeurd,  die ik heb geboekt bij Ellie Vrolijk (www.mensenaandacht.nl).  De weg ernaar toe vind ik echter net zo belangrijk. Deze stappen waren voor mij persoonlijk nodig om weer een volgend stapje te kunnen zetten. Ik raad iedereen aan om de tijd te nemen om te luisteren naar je intuïtie en eerst die te volgen, ook al lijkt het dat je daardoor niet rechtstreeks op je doel afgaat.

God works in mysterious ways.

 

Ayahuasca de poort naar binnen


Lieve mensen!

Na maanden afwezigheid ben ik weer terug om mijn verhaal te doen. Even recapitulerend; na in 2008 twee keer te zijn geopereerd aan borstkanker, heb ik alle behandelingen uitgesteld omdat er zoveel fouten werden gemaakt in de diagnose en behandelingen. Bovendien kon niemand mij vertellen wat kanker was, terwijl ik daarover op internet toch heel veel steekhoudende theorieën en logische verklaringen over las. Ik stelde mijn behandeling (7 weken bestraling, 6 maanden chemo en 5 jaar tamoxifen) uit om uit te zoeken wat kanker nu eigenlijk is en mijn leven op de orde te krijgen. 3 Maanden na de operatie zat er op de operatieplek een rijstkorrel. Die na twee jaar zou de uitgroeien tot een doperwt en jarenlang ongeveer dat formaat zou blijven en soms zelf ook weer verdwijnen. Ik zei in die tijd, wie is er ooit overleden aan een doperwt?

Mijn doperwt groeit…

Begin 2013 begon de tumor echter te groeien en werd langzaam een knikker, om in november 2013 ook uit te zaaien naar mijn lymfe. Onder mijn oksel zat ineens ook een knobbel ter grootte van een duivenei. Het leek van de ene op de andere dag te zijn gebeurd. Tot die tijd had ik alles gedaan wat de meeste kankerpatiënten doen die hun verantwoordelijkheid nemen; ik was gezonder gaan leven, liep elke dag een uur te wandelen met mijn hond, was vegetarisch gaan eten; had mijn dagelijkse porties fruit en verse groenten verdrievoudigd, was afgevallen, dronk aanzienlijk minder alcohol; had mijn stress in mijn leven onderzocht en terug gebracht; was in therapie geweest, had acupunctuur gehad, Chinese kruiden gedronken en elke dag liters zuiver water of groene thee, MMS kuren gedaan; EFT geleerd, supplementen van paddenstoelen geslikt, vermogens uitgegeven aan vitaminen, chlorella, enzyme therapie, diepe vezel massages, natrium bicarbonaat gedronken en zelfs 10 dagen gevast waarvan 6 dagen een watervast. Oh ja, en de tumor van buitenaf bewerkt met DMSO in combinatie met alles wat maar zou kunnen werken, inclusief cannabisolie.

Het mocht allemaal niet baten!Eind 2014 doe ik dan nog een test in Griekenland die mij 2000 euro kost om uit te vinden dat er eigenlijk niet zo heel veel is waar mijn tumor op reageert. Feitelijk weet ik dat ik wat betreft externe opties of geneesmiddelen op een dood spoor zit. Uit de test komt naar voren dat ook ORASAL en DCA voor mij niet werken en ook vitamine C infusen geen reactie geeft op mijn kankercellen. Die moeite kan ik mezelf dus besparen! Maar goed met het verdwijnen van ook die opties, die ik dus al die tijd nog achter de hand had…was mijn trukendoos dus leeg.

Stress, het blijft me maar achtervolgen…

Ergens was het mij al beginnen dagen dat stress invloed heeft op mijn tumor. Door een column die ik schrijf voor het Financieele Dagblad die binnen de kortste keren viral gaat,  stuit in 2011 op twee overlevenden uit een kinderporno netwerk en besluit deze vrouwen te helpen hun recht te halen. Ik doe 2,5 jaar intensief onderzoek en zie en hoor de meest verschrikkelijke dingen. Ik schakel al mijn mogelijkheden in en spreek ook journalisten en andere onderzoekers die mijn verhaal en resultaten bevestigen, om vervolgens overal bij de autoriteiten en politici die ik aanspreek bakzeil te halen en raak diep gefrustreerd over zoveel onrecht. Om vervolgens te merken dat mijn tumor is gegroeid en in mijn linkerborst ook een tumor is ontstaan. Ik besluit dan onmiddellijk een punt te zetten achter mijn zelf gefinancierde recherche onderzoek. 3 weken na mijn besluit is de tumor in mijn linkerborst godzijdank ook weer verdwenen.

En ik blijk nog meer stressbronnen met me mee te zeulen! Ook hier op de blog te lezen; krijg ik afgelopen zomer een boek van een oudere vrouw die mijn interview in de krant las “The healing code” van Alex Lloyd. Ik doe weken de oefeningen en bereik dan eindelijk een doorbraak en stuit op mijn abortus trauma. Ik ruim het trauma met succes op. Ik ben ongelooflijk opgelucht! Maar ook verbaasd dat ik daar kennelijk toch nog mee rondliep. Het lichaam wordt steeds mysterieuzer voor me.

Trauma’s, diep begraven in je cel herinnering!

Door deze ervaring begrijp ik ineens dat stress echt heel diep verborgen kan zitten. In de weken die volgen gaat mijn focus automatisch naar meer informatie over dit door mij nog grotendeels onbegrepen fenomeen. Ik val van het een in het ander. De theorie van Geerd Hamer ken ik al uit mijn hoofd maar heeft mij niet verder geholpen. Ik weet niet hoe ik bij mijn stress bron moet komen. En de mensen die ik ernaar vraag kunnen mij ook niet verder helpen. Via FB krijg ik contact met iemand die mij vertelt over Ayahuasca.

Als ik het filmpje bekijk van Maria Johanna over haar eerste Ayahuasca ervaring, dat ze me stuurt val ik van mijn stoel! Maria Johanna vertelt dat in je hoofd een knopje kan worden omgezet om het onderbewustzijn te ontsluiten. In de dagen voor mij deze informatie bereikt, heb ik steeds in mijzelf gezegd en ook uitgesproken, dat ik op zoek ben naar het knopje in mijn hoofd waarmee je het leven aan en uit kan zetten! Het lijkt me een uitermate geruststellende gedachte dat jezelf ervoor kunt kiezen om dit leven te verlaten, mocht het toch allemaal uit de hand lopen. Je eigen Drion knopje zeg maar! Dit knopje wordt mij aangereikt door Maria Johanna en is de pijnappelklier, die onder invloed van DMT (Dimethyltryptamine) de poort naar het onderbewustzijn opent.

Voor meer info over Ayahuasca klik hier en hier

Quantum Hypnosis Healing Therapy (QHHT)

dolores-cannon-1024x490In de dagen die volgen bekijk ik alles wat ik kan vinden over het onderbewustzijn en Ayahuasca. Zo kom ik ook op Dolores Cannon terecht die het onderbewustzijn ontsluit via hypnose. Omdat ik de stap naar Ayahuasca nog wat te heftig vind en me daar nog niet veilig bij voel, onderzoek ik eerst de mogelijkheden om onder hypnose te gaan. Helaas kom ik erachter dat Dolores Cannon in november 2014 is overleden, bij haarzelf kan ik helaas niet meer terecht. Ik bekijk een aantal interviews met haar. Wat deze zachtaardige, oudere vrouw met een permanentje te vertellen heeft raakt me op de een of andere manier diep in mijn hart. Bekijk hier een van haar interviews

Maar via haar site kom ik erachter dat zij honderden therapeuten heeft opgeleid. Ik vind er in Nederland twee die mij kunnen ontvangen: Sanne Dijkstra en Priscilla Westerweele  Bij Sanne kan ik al na twee weken terecht, bij Priscilla ga ik op de wachtlijst en kan ik pas 1 mei 2015 terecht.

In een volgend bericht schrijf ik over mijn eerste QHHT sessie bij Sanne in Groningen en vertel ik jullie waar ik mijn eerste Ayahuasca ervaring heb opgedaan.

Onvoorwaardelijke liefde


Lieve mensen,

Zovelen van jullie hebben mij de afgelopen jaren gezegd dat de titel van mijn blog niet goed gekozen is. Het woord strijd zou mij niet helpen om kanker te overwinnen. Zij vertelden mij dat ik mijn tumor moet liefhebben. Wat? Liefhebben?

Ik zit in de shit vanwege die tumor! Maak me zorgen, moet mijn leven aanpassen, onderzoeken ondergaan en wat al niet. En er hangt permanent een zwaard van Damocles boven mijn hoofd en dat moet ik liefhebben???? Opzouten met je woorden, lekker makkelijk, beetje tegen me aanpraten, ga even kijken hoe het is als je zelf kanker hebt, ja!!! GRUMPH!

Ja, ja ik zie ook wel een brightside… Ik heb veel dingen in mijn leven ten positieve gekeerd. Ik leef gezonder, heb een minder gejaagd leven, minder energie zuigende relaties, heb een betere relatie met mijn man waarin de liefde weer helemaal terug is, geniet veel meer van kleine dingen, heb een super lieve hond en hou nog intenser van mijn kinderen. Ik zeg zelfs sinds een jaar of drie dat ik nooit meer terug wil naar mijn leven van voor de kanker. Maar om er nu meteen van te houden?

Omdat ik inmiddels ook wel zover was dat ik begrijp dat strijd ook stress oplevert, heb ik mijn strijd al enkele keren afgezwakt naar een strijd tegen mijzelf. Niet direct gericht op mijn tumor, maar tegen mijn oude gewoontes en overtuigingen die me verhinderen voor mezelf het goede te doen. Zoals,… ach waar zal ik beginnen? Mijn leven, en van de meesten van ons, zit bomvol met slechte gewoontes, teveel alcohol, teveel eten, teveel chocola, teveel zorgen, teveel ambitie, teveel een kort lontje, teveel van alles eigenlijk.

En omdat allemaal vol te houden zit ik dus niet te wachten op goed bedoeld advies dat ik liefde moet geven. Aan mijn kanker nog wel, die onoogelijke slecht gevormde vleesklomp. Nee, wat ik nodig heb is begrip en steun! Horen jullie dat, betweters!

Hmm, als je nu denkt ik haak af, lees dan nog even verder.

Want lieve mensen, die de moed hadden mij te vertellen dat ik met strijd niets bereik, jullie hebben gelijk! JA, JULLIE hebben gelijk en IK niet!

Daar, het is eruit. Mijn Waterloo en ik ben opgelucht. Mijn ziekte is mijn verkramping, mijn eindeloze vechtlust, mijn frustratie over rechtvaardigheid en talloze begrippen waar ik voor vecht en nooit ook maar iets mee bereik wat langer houdbaar is dan een uur, dag of week. Even een hoogtepuntje en poef! Weg is het weer.

Wat heeft mijn verzet gebroken?

Was het de shihatsu therapie van Peter in Voorschoten? Waren het de eindeloze aansporingen van mijn sister in crime marie-jose, die mij steeds weer een liefdevolle duw in de rug geeft? Waren het de youtube presentaties van Abraham Hicks over  ‘align yourself with source energy’ and ‘getting in the vortex’?  Waren het de toevalligheden die steeds vaker in mijn leven komen, kleine hints van een van mijn honderden FB vrienden, die in een PBtje mij een missing link sturen waar ik nou NET naar op zoek was? Waren het de ontspannen gesprekken met mijn nieuwe vriendin Karen, die mij ook Frans aanreikte die mij zijn bijzondere levensverhaal vertelde en mij leerde dat je met al je cellen kunt open staan of verkrampen? Was het de liefde voor mijn kinderen en mijn wens hun nog heel lang in hun leven te kunnen volgen, begeleiden?

Ja, dat alles en de tedx presentatie van Anita Moorjani, die ik voor het eerst 5 jaar geleden zag. Maar omdat ‘lessons are repeated until learned’ besloot ik hem toch nog eens te bekijken.

Je kunt het best zelf even kijken om te weten waarom dit mijn inzicht heeft veranderd:

Wat was het inzicht dat mij nog ontbrak? Anita zegt wat ze van haar overleden vriendin hoort; live jour life fearlessly.

Haar terugkeer in haar zieke lichaam kon zij doen in het besef dat zij nooit meer bang hoefde te zijn. Het is niet het toverstafje van God dat haar heeft genezen, maar het volledig verdwijnen van haar angst! Het vertrouwen in de alom aanwezige liefde of levensenergie die daardoor een plek kon krijgen in haar bewustzijn hier op aarde is wat haar heeft genezen.  En daarom ‘LIVE YOUR LIFE FEARLESSLY’

Mijn kwartje is eindelijk gevallen!

Liefs linda

 

Als je meer wil weten over Anita Moorjani google haar of klik hier:

152. Anita Moorjani

Wil je nog een tweede getuigenis bekijken die ook een wetenschappelijke basis geeft aan deze ervaring! Bekijk dan ook het interview van Eben Alexander hier:

Of zoals Micky Hoogendijk haar foto tentoonstelling noemt; ‘The other side of freedom is fear’

 

 

Stress, oliebollen en B17 (3)


Het afgelopen jaar was geen pretje, mijn man is in 2009 ontslagen. Na de verkoop van het bedrijf waar hij werkte gooide de nieuwe eigenaar het hele management eruit. Door de crisis kon hij geen werk vinden en is in 2010, net als zoveel anderen gaan ZZpen. Mijn bedrijf gaat elk jaar dat de crisis voortduurt ook steeds slechter. Kon ik het tekort aan inkomen in 2010 nog bij plussen,  in 2011 lukt dat niet meer en ook de jaren daarna moeten we erg goed opletten om rond te komen. Gelukkig weet mijn man zijn talent goed te benutten en begint met zijn bedrijf http://www.visualstrategy.nl. Langzaam bouwen we weer wat op en eind 2012 krijg ik de kans om parttime aan de slag te gaan bij een internet bedrijf dat een vrijwilligerssite wil uitbouwen. Het initiatief wordt gesteund door grote verzekeraars en men zoekt een algemene directeur. Omdat ik vrijwilligers een warm hart toedraag en ik het belangrijk vind dat we elkaar gewoon een handje helpen hier en daar, wil ik hen best helpen met mijn expertise van 12 jaar om dit initiatief tot een succes te maken en zo mijn eigen concurrent in het zadel te helpen. Soms moet je over je eigenbelang heen kunnen kijken voor het grotere geheel.

Stress een grote boosdoener

Ik zeg dus ja tegen de baan en begin eind december 20102 aan een nieuw avontuur. Binnen de kortste keren heb ik in de organisatie een probleem, ik zie dat heel veel zaken veel te lichtzinnig worden opgepakt en slordig worden uitgewerkt. Er wordt met geld gesmeten en al snel heb ik heibel omdat ik lastige vragen stel. Het is een groot politiek wespennest waar ik in terecht ben gekomen! Ondanks dat ik mijn schouders eronder zet, nachten doorwerk en denk dat ik dat toch echt in goede banen moet kunnen leiden, bereik ik het tegendeel. Tot overmaat van ramp leest een van de bestuursleden waar ik aan rapporteer over mijn alternatieve aanpak van kanker en besluit de headhunter nog even te bellen of hij gek is geworden mij voor deze baan voor te dragen. De sfeer verslechtert en ik weet niet waarom. Pas als ik van de headhunter hoor wat er gebeurt is kan ik de steeds benauwendere sfeer plaatsen. De weerstand groeit van beiden zijden en mijn tumor groeit mee. Groeit mee???

Halverwege het jaar is mijn doperwt een knikker geworden en krijg ik mijn ontslag. Als ik in de rechtszaak verwikkeld ben, heb ik plotsklaps ook een pingpong bal in mijn andere borst! Stress had ik al hoog op mijn lijstje staan, maar dat het zo snel en zoveel effect heeft op mijn doperwt? Dat had ik niet verwacht. De pingpong bal in mijn linkerborst verdwijnt even snel als hij gekomen is. Na twee weken is ie ineens ook weer weg. Niet alles is dus kanker wat er in dat lijf gebeurt. De knikker laat ik zitten, want wie is er ooit dood gegaan aan een knobbel ter grote van een knikker? En als het uit de hand loopt dan voel ik het snel genoeg.

Dat moment komt dus in november 2013 als de lymfe ook opgezet raken, of zit er ook al een tumor in?

Januari 2014

Ik ben de kerstdagen goed doorgekomen en heb me zoals altijd groot gehouden. Mijn familie heb ik verteld dat er weer een knobbel in mijn borst zit en dit keer ook in mijn lymfe. Iedereen is geschokt en vraagt me wat ik ga doen. Ik weet het niet. Ik voel me verslagen en heb geen zin weer helemaal overnieuw te beginnen met ziek zijn. Alles ging net weer lekker. Na mijn ontslag besluit ik het extra geld dat ik heb verdiend met mijn stress avontuur deels in te zetten om mijn eigen site http://www.regeltante.nl nieuw leven in te blazen. Ik heb groen licht gegeven eind oktober voor de herbouw en in januari wil ik live. In die maand pieken altijd mijn inschrijvingen en het zou doodzonde zijn als we dat nog met de oude site moeten doen. Ik werk nog een tandje extra. Als de oliebollen het vet in gaan wordt wel duidelijk dat het niet gaat lukken met de nieuwe site. Mijn inkomen zal dus nog een tijd achterblijven bij mijn verwachting. De broekriem moet weer aan en ik maak me ongerust, mijn oudste dochter is gaan studeren en wil nu ook op kamers. Waar halen we in godsnaam het geld vandaan om niet alleen fatsoenlijk te leven, maar ook om al mijn medicijnen of behandelingen die ik nog moet gaan uitzoeken te betalen??

Ik speur ondertussen internet af naar “the cure”, maar alle zuurzak en Essiac thee sites ten spijt, kan nog steeds niemand mij uitleggen waarom ik na een zwangerschap van enkele weken en een abortus, een zeer agressieve vorm van kanker heb gekregen? Ik geloof geen van de therapieën echt. Ik wil weten hoe het werkt! Op cel niveau of wat dan ook, leg mij uit: WAT IS KANKER? Hoe ontstaat het? En wat heeft mijn zwangerschap ermee te maken of de abortus?

Via mijn werk heb ik al vele weduwnaars geholpen die een oppas zochten. Steeds hetzelfde verhaal, mams in de dertig één of twee kindjes geboren , mams dood aan kanker. Zwanger zijn is levensgevaarlijk voor vrouwen denk ik al jaren, maar hoe het werkt en waarom de kans op kanker kennelijk toeneemt weet ik dan nog niet en heb ik ook geen tijd voor om het uit te zoeken. Maar nu wel! Ik moet wel.

Ik vind overal puzzelstukjes. Over HCG hormonen en dat schimmels voor hun ongeslachtelijke voortplanting ook HCG hormonen aanmaken. Zou kanker een schimmel zijn vraag ik mij af? En dat je oestrogeen levels bij een zwangerschap 2000% hoger zijn dan normaal. En dat men vroeger dacht dat het hielp om bij vrouwen met borstkanker de baarmoeder en eierstokken te verwijderen om uitzaaiingen tegen te gaan. Mooi niet dus, deze vrouwen hadden juist 80% meer kans op uitzaaiingen. Ik herinner me de uitspraak van mijn oncoloog, die zei; “Misschien wel het meest positieve aan een chemokuur is dat je daardoor in de overgang komt”, waarop ik hem boos vroeg of hij in al die jaren dan geen humanere manier had kunnen bedenken?

Ik krijg nog geen antwoord en bestel eerst maar abrikozen pitten vol met B17 in Zwolle, bij http://www.boinnk.nl. De cyanide zit samen met benzaldehyde gebonden aan twee suikermoleculen. Kanker wil suiker, de kankercel neemt de stof op en knipt er de suiker af. Dan blijft de enorm giftige combinatie van cyanide en benzaldehyde over die de cel dood. Je gewone cellen knippen het molecuul anders, waardoor er juist geen schadelijk gifstoffen vrijkomen en de cel uit de B17 voeding haalt.

Dit snap ik en klinkt logisch. Ik begin dus eind januari met het eten van 100 lucht(!) gedroogde abrikozen pitten per dag.

Wordt vervolgd…

Lees ook deel 1, deel 2

 

 

Stress de oorzaak van kanker?


Ik plaats net het interview met Dr. Leonard Coldwell op mijn blog en schrijf aan diegen die me attendeerde op de film dat ik toch nog steeds stress op de eerst plaats zet voor de oorzaak van kanker. Vervolgens besluit ik nog even wat meer filmpjes te bekijken van Dr. Coldwell. En? Jawel hoor, in een ander interview legt hij de desastreuse werking van stress uit op het lichaam, hij noemt het een energy drain.

En als we het over stress hebben moet je diep, diep graven. Het gaat om het blootleggen van je angsten, van je gebrek aan zelfvertrouwen, van al je schaamte! Je moet de schaamte voorbij, dus mensen laat je inspireren door nog een interview met Dr. Coldwell!

of via de link : http://youtu.be/zSryqKsRs7U

Stress verergert kanker!


Ik heb stress op de eerste plaats gezet wanneer het gaat om de oorzaken en bestrijding van kanker. Maar er zijn meerdere soorten stress. Recent onderzoek bij muizen laat zien dat levendige stress (waar er veel interactie is met soortgenoten en er ook wel eens moet worden gevochten) juist gunstig uitwerkt op het tegengaan van tumorgroei.

Bekijk deze link: http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/43676811/

Negatieve stress, wat naar mijn idee vooral samenhangt met machteloosheid en dus frustratie, laat dus het tegenovergestelde beeld zien. Vanuit mijn eigen ervaring weet ik dat ik door deze verkeerde stress, voortdurend greep naar de verkeerde oplossingen, ik dronk veel koffie, rookte, nam een glas alcohol, had geen puf om te gaan sporten en als ik het deed was ik bloed fanatiek…en had ondertussen natuurlijk geen idee dat ik misschien eens naar mijn eigen keuzes zou moeten kijken. Ik had voortdurend het idee dat ik eigenlijk geen keus had. Wat ik in die tijd verschrikkelijk miste en wat ik ook voor mijn gevoel honderduizend keer heb gezegd, was: ik wil graag dat er iemand eens echt zou willen luisteren. Ik had op geen enkele manier het idee dat mensen om mij heen begrepen waar ik nu precies mee zat.

Als ik nu terug kijk was mijn probleem vooral dat ik alle verantwoordelijkheid als een soort stofzuiger in mij opzoog, vervolgens was ik altijd heel erg hard bezig om mijn verplichtingen allemaal in te vullen. Omdat ik zo ongelooflijk snel en efficient te werk ga, los ik alles voor iedereen op. Niemand die bij mij ooit maar het gevoel hoefde te hebben dat hij iets voor mij zou moeten doen…

Je oogst wat jezelf zaait. Wat heb ik daar veel tijd voor nodig gehad om daar achter te komen!
En ik ben er nog niet vanaf natuurlijk! Dat duurt nog wel enige jaren. Het positieve daarvan is dat ik daarom deze blog schrijf, ook weer omdat ik mijn verantwoordelijk voel mijn kennis te delen. Maar als ik nu schrijf doe ik dat alleen waneer ik echt zin heb en neem er een kopje groene thee bij!
Linda