Waarom zijn tumoren altijd hard?


Lieve volgers,

Ik schrijf voor het eerst sinds lange tijd, mijn ervaringen nog maar weer eens op. Ik heb kanker proberen te negeren, vergeten, op te lossen, vernietigen, ermee proberen te leven en niets bracht mij ook maar een stap dichter bij de oplossing, totdat ik enkele weken geleden weer tegen een limiet aanliep en opnieuw een inzicht heb verworven over de WERKELIJKE OORZAAK van kanker!

Let op! Deze post bevat foto’s van een open wond met een tumor.

Op mijn website beschrijf ik al wat kanker is en hoe het werkt in relatie met stress en dat is nog steeds helemaal waar! Stress en meer specifiek cortisol, is een signaal voor het lichaam om aangepaste cellen te maken. En dat doet het door een andere transcriptiefactor (Nf-KappaB) voor het kopiëren van het DNA te gebruiken. Hierdoor ontstaat een aangepast DNA of software aansturing van de cel. Met Nf-kappaB worden zo’n 200 genen aangepast, die voor het merendeel in verband worden gebracht met kanker. 

En tegelijkertijd wordt door het lichaam het P53 gen dat het immuunsysteem activeert om  DNA mutaties op te sporen, uitgezet! Waardoor je immuunsysteem het “foute” DNA JUIST NIET gaat opruimen. Mij lijkt het, dat wanneer het lichaam dit soort nadrukkelijke maatregelen neemt, het wel de bedoeling MOET ZIJN om aangepaste (kanker)cellen te maken.

Wat zou de noodzaak voor deze specifieke cellen zijn?

Ons lichaam heeft tijdens een stress reactie, waarbij eerst adrenaline en daarna cortisol in de bloedbaan komt, 3 opties: fight, flight and freeze. Voor de eerste twee moet er heel veel energie beschikbaar zijn, om alle spieren van energie te voorzien, zodat je een kans maakt het te redden.  Via het hormoon glucagon dat net als het hormoon insuline, ook door de alvleesklier wordt uitgescheiden, gaat de lever extra suikers in het bloed brengen.  Maar hoe zit het met de freeze reactie? Wat gebeurt er met al de extra suikers in het bloed als je niet gaat rennen en vechten??

Juist, de alvleesklier kan niet tegelijkertijd meehelpen suikers in het bloed te brengen, om ze er ook weer direct uit te halen met insuline. Dat zou buitengewoon onlogisch zijn. En toch zou dat wel moeten gebeuren want zoveel extra suikers zijn gevaarlijk voor het lichaam. Het bloed wordt er dik en traag van en biedt een voedingsbodem voor allerlei micro organismen om te gaan groeien. Dus?  Teveel suikers, die niet direct gebruikt worden zijn bijzonder gevaarlijk!

Omdat teveel suikers in je bloed, tot coma en onmiddellijke dood kunnen leiden, vind ik het niet vreemd dat het lichaam een back-up programma heeft om in het geval de suikers niet voldoende worden ingezet, deze ook direct weer onschadelijk kunnen worden gemaakt, door ze om te zetten naar melkzuur. En daarvoor zijn dan speciale en heel specifieke cellen in actie gekomen, die wij kankercellen noemen. Deze kennis heb ik grotendeels gekregen na het volgen van de lezingen van Pierre Capel, die de connectie met stress en kankercellen geweldig beschrijft in zijn boek “Het emotionele DNA”.

De reden dat er zoveel meer kanker is, is tweeledig; we hebben veel meer stress en kunnen niet ontspannen; en ons voedsel wat steeds vaker uit bewerkt voedsel bestaat, zoals brood, pasta’s etc bevat zonder uitzondering een grote hoeveelheid schimmels en gisten. En een gestrest lichaam maakt onvoldoende sterk maagzuur aan om deze pathogenen te doden, ze gaan dus onze darm in en nemen daar langzaam de boel over. Nog een antibiotica kuurtje erbij en de kiem is gelegd voor kanker.

Is het lichaam dom?

Maar ook Pierre, legt nog niet het verband met suikers en dus dat het lichaam er een hele goede reden voor heeft, deze specifieke cellen te maken. Ik kan dat ook wederom niet bewijzen, maar ik observeer en pas hier logica op toe van de koude grond, door vragen te stellen. En die simpele vraag is steeds, waarom maakt het lichaam kankercellen aan? Want ik kan maar niet aanvaarden, dat ons lijf stomme dingen aan het doen is.

En dus is de vervolg vraag: welk probleem wordt ermee opgelost? En zo kom ik op het probleem van teveel suikers in het bloed, door aanhoudende stress. Echter er bleef nog een belangrijke vraag voor mij onbeantwoord en die is: “Waarom maakt het lichaam tumoren aan?”.

Ik heb een hele tijd gedacht dat dit voortkomt uit de ongebreidelde suiker toename in het bloed, waardoor het nodig is om een suiker verslindende fabriek aan te leggen. Maar dit strookte na verloop van tijd niet met mijn eigen observaties in mijn lichaam met kanker. Ik heb immers al meer dan 10 jaar kanker en ik heb zowel in mijn borst als sinds 5 jaar ook in mijn oksel een tumor en die groeit en krimpt en groeit en krimpt…!

Waar is al dat gejojo toch goed voor? Zijn dat de suikers? Toen over de jaren mijn stress echt is afgenomen, echt voelbaar en merkbaar ook voor mijn omgeving,  begon de vraag over tumor vorming me steeds meer bezig te houden. Het lijkt niet logisch. Tenzij…ik iets over het hoofd heb gezien?

Behalve stress is er een andere belangrijke factor bij tumorgroei

Het lichaam is dusdanig complex dat dit gemakkelijk het geval kan zijn en je daar dus ook echt rekening mee moet houden. Want hoe goed mijn hypothese ook is, ik weet meer niet dan wel. Mijn hypothese moet dus ook leidden tot iets in de werkelijkheid wat daarmee strookt. En dat was na de zomer van 2017 niet meer het geval. In het voorjaar van 2017 verdween mijn tumor ineens als sneeuw voor de zon en ik ga met jullie voor het eerst publiek mijn foto’s delen. Zoals je kunt lezen op deze blog, heb ik mijn tumor in 2015 behandelt met zwarte zalf, waardoor ik nu al meer dan 3 jaar een wond heb, waar de tumor uit groeit. Ik raad het gebruik van zwarte zalf, nogmaals iedereen af! Het is te pijnlijk en uiteindelijk niet vol te houden en dus niet de finale oplossing voor kanker.

Tumor jan-juni 2017

Echter ik kan door de wond nu wel heel goed het verloop van de ziekte zien. Ik behandel de wond dagelijks met MMS, maar stop daar op een gegeven moment ook weer mee. Ik denk dan niet dat dat het de MMS is wat aan de genezing bijdraagt, maar gooi het volledig op mijn nieuwe mindset… Echter ik heb het achteraf gezien gewoon helemaal mis. Ik stop met de MMS omdat ik mezelf niet langer wil pijnigen want elke dag brand de MMS in mijn wond en zorgt dat cellen aan de oppervlakte afsterven. Ik haal oorzaak en gevolg door elkaar en besluit mijzelf zachtaardiger te behandelen. Dat is niet de juiste weg, zo weet ik nu…

En helaas, beter dan deze foto in juni 2017 werd het dan ook niet, er kwamen weer knobbels en bobbels bij. Het ging weer wat beter en weer wat slechter…, met mijn stress ging het navenant op en neer, maar ik wist voor mezelf heel erg zeker dat ik een echt heel groot deel van mijn eerdere trauma’s echt had overwonnen, dus wat was de oorzaak van de fluctuaties??? Ik wist dat ik verder  moest zoeken. Ik had het antwoord toch nog niet helemaal gevonden.

Eind 2017 was ik weer terug bij af en zag mijn tumor er weer net zo uit als in januari van 2017. Wat had ik al die tijd nog niet gezien en over het hoofd gezien? Wat gebeurde er in 2017? Wat ging goed en waar ging het weer fout?

Ik heb de belangrijkste gebeurtenissen en inzichten nog een keer op een rij gezet:

Begin 2017 keto or no keto?

Ik ga in de tweede week van januari naar Italië naar André Hartel en blijf daar 10 dagen. André heeft longkanker en samen wisselen we ervaringen uit en delen we ons lief en leed. Dat is op zichzelf al ontzettend heilzaam en ik ben  André daar tot op de dag van vandaag dankbaar voor, ook al hebben onze wegen zich op dit moment weer gescheiden.  André is helemaal overtuigd van de keto aanpak. Geen suikers en zoveel mogelijk zuurstof het lijf in brengen met zuurstof therapie en kortstondige inspanning.

Ik blijf vragen stellen die niet tot logische antwoorden leidden. Onder andere dat kanker altijd in de aanwezigheid van zuurstof gedijt, het heeft zuurstof nodig. Het maakt nota bene bloedvaten aan en daar zit altijd zuurstof in, dus de Warburg’s theorie dat kanker door zuurstofgebrek ontstaat, gaat wat mij betreft gewoon niet op.

Ik volg wel de gedacht van de vermindering van suiker inname en schrijf daar ook mijn artikel over en blijf ook vandaag nog een voorstander van het keto dieet. In de zin dat je je lijf voldoende goede vetten moet bieden en dat we veel meer minder moeten eten dan we doen en vooral op suikers moeten minderen en zorgen dat door te vasten ons lijf geregeld omschakelt naar vetverbranding. Volledig ketonisch eten, ben ik geen voorstander van, omdat fruit dan vrijwel niet meer gegeten kan worden en ik denk dat we vele soorten fruit maar ook bonen en aardappels nodig hebben. Dat neemt niet weg dat je lichaam wendbaar moet zijn en dus kan het geen kwaad om een keto dieet te volgen.

Maar eigenlijk ben ik geen voorstander van extreme diëten, tenzij je een omschakeling probeert af te dwingen, dan is een dieet de enige manier om dat te forceren, maar dan moet je het ook zeer strikt toepassen. Maar nooit langer dan 6 weken, meer is niet effectief en gaat je lichaam zich er tegen verzetten, hoe dan ook!

Ik laat het keto dieet dus vanaf april/mei grotendeels varen, maar hou vast aan veel meer vet en intermitted fasting. Ik eet niet na 20.00 uur en vast tot 12.00 uur de volgende dag.

Oud zeer

In de twee weken met André neem ik het besluit dat ik het slepende conflict ,dat in mijn huwelijk speelt sinds de abortus in 2008 voor eens en altijd wil oplossen. Die gebeurtenis heeft ons allebei veel pijn gedaan en ik weet dat al die jaren er nog steeds iets knaagt en dat dit opgelost moet worden tussen ons. In de weken die volgen, slagen we erin dan toch eindelijk woorden te vinden voor onze gevoelens en elkaar op zielsniveau eindelijk weer te vinden. Ik ben opgelucht en blij. Onze relatie heeft ondanks alles stand gehouden en wij slagen er na 10 jaar eindelijk in, om ook het laatste restje oud zeer op te ruimen!

Stress of overgang? Of beiden?

In de weken erna begon mijn tumor te verdwijnen! Ik vertel het na 6 weken aan een vriendin waarvan ik denk, die zal met mij mijn blijdschap kunnen delen en dan reageert ze vrij koel en denk ik WTF@##K!! Ik ben verbijsterd over de onderkoelde reactie die ik niet alleen van mijn vriendin krijg, maar ik zie die bij meer mensen. Ze durven niet te geloven dat het misschien wel helemaal waar is wat ik zeg. Stel je voor, wat dan? Ja dan hebben we dus een probleem! Door zulke reactie raak ik van m’n pad af en meteen begint de tumor weer knolletjes te vormen. Is dat de invloed van stress? Vanaf juli, ben ik de opgaande lijn ineens kwijt. Eind van de zomer lijkt het, dat ik het alsnog onder controle krijg, maar tegen september zit de groei er opnieuw goed in.

Ik merk vanaf het voorjaar 2017 dat ik ook in de overgang begin te komen, mijn menstruatie wordt onregelmatig en in de zomer merk ik dat ik eigenlijk niet meer menstrueer. In de overgang is de invloed van oestrogenen ineens veel groter omdat de eileiders geen progesteron meer produceren…dus ja alles groeit! De vleesboom in mijn buik begint weer te groeien, die was met de tumor samen bijna verdwenen. Ik zie op mijn huid allerlei vlekjes ontstaan en wat wildgroei, wat ik er met een pincet rücksichtslos af pluk…Ik had dat ook ineens tijdens mijn twee zwangerschappen, overal op mijn buik ineens kleine ruwere roestvlekjes! In oktober krijg ik ook de bekende opvliegers, het nachtzweten en slaap ik voor geen meter meer. Ik zoek me suf naar de oorzaak van opvliegers en ontdek dat het vooral met adrenaline te maken heeft, wat weer een relatie heeft met de hormonen serotonine, waar melatonine uit wordt gemaakt en besluit melatonine te gaan nemen. 5x3mgr en ik slaap weer als een roos! Ik ben dan al stilaan behoorlijk wat kilo’s zwaarder geworden. Begin 2017 woog ik 65 kg en begin 2018 raak ik aan de 75 kg! Ik voel me verschrikkelijk! Ik moet ook echt nieuwe broeken kopen, want niks past.

Ik neem in mijn afwegingen mee, of ik wel/niet in paniek moet raken, dat de oestrogenen me niet helpen op dit moment! En misschien wel de tumorgroei het meest aanjagen. Alles groeit aan mij! Dus wat is het nou? Stress of overgang? Ik weet absoluut zeker uit mijn onderzoeken, dat oestrogenen kankergroei aan jagen. Net zoals met een abortus waar je 2000% meer oestrogenen hebt die nu geen functie meer hebben, jaagt de overgang je oestrogenen op hol omdat er geen stabiliserend progesteron tegenover staat. Ook mannen krijgen daarom prostaat kanker. Hun testosteron gaat onderuit en ook zij krijgen oestrogeen dominantie, waardoor ze onder andere kaal worden. Let dus op kale mannen, zij zijn kanker gevoelig! Misschien vinden we ze daarom minder aantrekkelijk? Geen haar, geen testosteron?

Tumor in oksel

Dat alles groeit is geen hulp bij het overwinnen van kanker en ik krijg problemen met mijn oksel, waar ook al bijna 5 jaar wat in groeit. Het begint in oktober/november 2017 met een ruk aan mijn arm door de lijn van de hond, waarna ik s’nachts ineens een ondraaglijke pijn in mijn oksel gebied krijg. Het is zo erg dat ik niet meer kan slapen en uiteindelijk 4 aspirines neem. De volgende ochtend zeg ik tegen Peter als dit niet overgaat dan laat ik alles eruit halen, dit is niet te doen… We bespreken het en besluiten dat ik het 2 dagen de tijd geef voor ik naar het ziekenhuis bel voor een afspraak. In die dagen neemt de pijn af. Ik kan dus nog genezen! Zelfs met kanker in het gebied wil mijn lijf wonden herstellen! Ik weet dat dit zenuwpijn is van de ergste soort. Maar mijn lijf geneest, dus ik herwin mijn vertrouwen.

Omdat ik eigenlijk niet veel stress meer ervaar, besluit ik dat ik misschien door het afleiden van mijn gedachten in genezing kan komen. Dus weg met die kanker, te beginnen in mijn dagelijkse leven! Ik bouw mijn coaching af, zit niet meer op facebook, en bedenk wanneer en waardoor ik wel echt gelukkig kon zijn. Dat is voor mij toch iets bouwen of creëren, maar nu niet meer in mijn eentje. Ik loop al mijn hele leven zo voor de muziek uit dat ik werkelijk alles alleen schijn te moeten doen en ik besluit dat ik dat niet wil en een baan ga zoeken in de IT. Daar weet ik veel van en betaalt goed, dus ik zend mijn wens uit naar het universum. Ik voeg eraan toe dat ik het best functioneer als rechterhand. Heb ik geen eindverantwoordelijkheid maar wel veel vrijheid. 🙂

Aan de slag in mijn nieuwe baan!

Ik heb 1 februari werk via een bevriende relatie die mijn CV naar een software bedrijf stuurt. Ik word uitgenodigd en in het tweede gesprek met de oprichter krijg ik de baan! Ik sta paf, 55 jaar, met kanker en ik heb ineens een baan met auto van de zaak en pensioen. Ik ben dolgelukkig en trots dat ik dit voor elkaar heb gekregen! De wonderen zijn de wereld nog niet uit! Ik moet een bedrijf dat door de groep is aangekocht integreren in de staande business. Een kolfje naar mijn hand! Er breekt echter twee weken na mijn aantreden de pleuris uit in de directie en met de aandeelhouders. De integratie heeft meteen nul prioriteit. Ik kan het team er niks over vertellen, maar ze voelen van alles. Dus.. ik incasseer maar wat er komt en probeer zo goed en zo kwaad als het gaat de rust te bewaren.

Ik heb ondertussen best wel wat zorgen, maar kan het ook wel managen. Ik raak niet in paniek loop niet te tobben en kan ook best goed slapen, dankzij mijn melatonine! Maar de kanker is er niet beter van geworden, dat mag duidelijk zijn.

Opereren en bestraling?

Vanaf april merk ik dat mijn arm kracht verliest en pijn doet in het elleboog gewricht. Ik begin ook vocht vast te houden. Eind mei krijg ik uiteindelijk kort op elkaar een aantal zeer heftige pijnaanvallen en ik besluit dat ik maatregelen moet gaan nemen. Ik heb dan mijn eerste bezoek aan het Alexander Monro met de chirurg. Na inspectie van mijn oksel en een echo, krijg ik een helder en eerlijk antwoord over de tumor in mijn oksel. De tumor drukt tegen mijn plexus, een zenuwknoop hoog in de oksel die de motoriek en het gevoel in je arm regelt. En het is inoperabel.  Oei, die had ik even niet zien aankomen. De oksel is zo complex en de zenuwbanen zijn zo slecht te zien, dat het verwijderen van de tumor vrijwel zeker tot beschadiging van de zenuw zal leiden en dat betekent? Ja, helaas pijn.

We bespreken de optie dat bij het verwijderen van zoveel mogelijk tumorweefsel in de borst de, oksel ontlast kan worden.  Er gaat immer voortdurend zooi vanuit de borst naar de lymfe in de arm en oksel, dus ja, als de bron weg is, kan de oksel misschien dan toch beter worden?

Amputatie is voor mij geen optie en dat heeft weinig met esthetische redenen te maken. Kom op zeg, mijn leven staat op het spel, het functioneren van mijn arm, dan ga ik niet zeuren over een bikini die niet meer past… chter met het weghalen van de borst in zijn geheel heb ik mij altijd afgevraagd: ja en dan? Als het proces nog gaande is, waar moeten de kankercellen dan naar toe? De chirurg snapt dit en dus ook mijn wens om alleen tumor massa weg te halen zodat ik een wat minder grote berg heb te overwinnen en dat ik buffer weefsel wil houden in de borst. Want als dat weg is, waar gaat de kanker dan naar toe? Mijn lever? Mijn longen? De chirurg denkt dan nog, dat een operatie winst kan opleveren. Na de MRI trekt ze dat terug. De MRI laat zien dat de tumor in mijn borst voornamelijk oppervlakkig is. Er zijn wel meer haarden in de borst, waardoor opereren niet zinvol is, omdat het op geen enkele wijze een verbetering kan geven in mijn situatie, niet voor de open wond op mijn borst, maar ook niet in mijn oksel.

NB: De tumor in de oksel laat een rond gat zien in het midden op de MRI? Daar zijn de kankercellen afgestorven omdat ze geen voeding zouden krijgen, is de verklaring die erbij wordt gegeven…dat ga ik dus nog uitzoeken 🙂

Bestralen kan nog omdat ik nooit eerder ben bestraald?

Als enige behandeling, staat dan nog pijnbestrijding, tot mijn beschikking of bestraling, maar dit is allemaal niet curatief. Ik ben voor de 3e keer opgegeven. Bestraling is voor mij alleen een optie als ik op geen enkele andere manier de pijn onder controle kan krijgen. Je lost er feitelijk weinig mee op. In het beste geval kan de tumor tot stilstand worden gebracht, maar dat is meestal maar tijdelijk. Er wordt mij bovendien verteld, dat ik alleen nu nog kan worden bestraald, omdat ik nooit eerder daar ben bestraald. Er wordt namelijk bestraald tot de ‘lethal dosis’ in dit geval, dat wat de zenuwen in de arm en borst maximaal kunnen verdragen. Zou je daar overheen gaan (ook na jaren) dan beschadig je de zenuw en krijg je sowieso pijn. Ik kan deze joker dus nog maar 1x inzetten…

Ik informeer nog naar amputatie. De pijn is zo verschrikkelijk, dat ik me zelfs dat kan voorstellen! Ik word uit de droom geholpen…na amputatie hebben veel patiënten last van fantoompijn. Hoezo van de regen in de drup?

Er zijn geen opties meer, behalve mijn kruidentuin…

Omdat niemand mij een echte oplossing kan bieden, is mijn situatie ineens ook zonneklaar geworden. Ik sta er opnieuw alleen voor en zal zelf met een oplossing moeten komen, anders ga ik een pad op waar ondraaglijk lijden tot het hoofdbestanddeel van het leven kan gaan behoren. Ik pas ervoor!

Ik heb alle diëten al gehad, alle supplementen al geprobeerd, alle meditaties en quantum touches of stralen ondergaan. Wat kan ik in hemelsnaam nog doen?

Ik zie op youtube een filmpje van een aap, hij kraakt de noot van de abrikoos en eet de pit op, laat het vruchtvlees liggen.  B17! Deze aap gaat voor de B17? Ik heb nog een potje in mijn kast, ben er jaren geleden mee gestopt, omdat ik er dizzy van werd en ik bang werd dat ik mezelf zou vergiftigen.

Ik duik weer in de B17 en besluit deze keer zeer hoog te doseren en de bijwerkingen voor lief te nemen. Ik ben ziek gemeld van werk en ook de bedrijfsarts vind dat ik 100% arbeidsongeschikt ben, dus als ik flauwval is dat het ergste niet zolang ik maar blijf leven. Met chemo en bestraling gaat men ook tot het uiterste en ik geloof dat dit de enige correcte aanpak is. Ik ben inmiddels overtuigd dat kankercellen, feitelijk de aangepast stamcellen zijn die we met stress nodig hebben om de suikerspiegel in balans te brengen. Echter wanneer deze cellen geïnfecteerd raken met schimmels, ze een eigen leven gaan leiden en tumoren gaan vormen, en ons systeem zo vergiftigen dat we alle energie aan de schimmel geven en zelf volkomen uitgeput en verziekt sterven.

Onderstaande documentaire uit de jaren zeventig geeft een compleet van de werking van B17.

Alle middelen die wel werken tegen kanker, inclusief chemo, doden misschien de schimmel zonder dat we dat in de gaten hebben. En als we dan even weer in de lift zitten met onze gezondheid, vervallen we in onze oude gewoonten en creëren de kanker of schimmel infectie opnieuw…waardoor we er uiteindelijk aan overlijden.

Schimmels bestrijden hoe doe je dat?

Iedereen die een kalknagel heeft proberen weg te krijgen weet hoe hardnekkig schimmels kunnen zijn! Hoe kun je schimmels bestrijden? De remedie is simpel:

  1. Eet geen schimmels
  2. Zorg voor goed maagzuur!
  3. Tolereer geen schimmels, maar pak ze direct aan!

De meeste fruit en groenten soorten, maken anti-schimmels stoffen aan. Tenminste als ze eraan blootgesteld worden.  Is alles gedesinfecteerd met anti-schimmel bestrijdingsmiddelen of erger, zijn de gewassen genetisch gemanipuleerd, dan zitten de schimmelwerende stoffen niet meer in ons voedsel. Vandaar de belangrijkst noodzaak om biologische groenten te eten of ze zelf te verbouwen.

B17 of amygdaline is eigenlijk geen B-vitamine, maar heeft deze naam gekregen om de stof geaccepteerd te krijgen bij het publiek.

Tumor reageert op B17 en MMS!

Op het moment dat ik dit schrijf is de pijn in mijn arm, verdwenen, maar heb ik nog een dood gevoel in mijn oksel en is de binnenkant van mijn bovenarm extra gevoelig voor aanraking. De huid lijkt soms in brand te staan. De tumor is in de eerste weken opgezwollen en breekt nu langzaam af. Ik behandel de wond ook nog met MMS of chloordioxide en dat heeft een enorm helend effect. Daarmee haal ik elke dag millimeters van de tumor af! Ik ben bijna weer zover als de foto hierboven van juni 2017. Wanneer de wond dicht is zal ik opnieuw een foto publiceren!

Ik ben nu zo’n 8 weken bezig en het is gelukt om de tumor weer kleiner te krijgen. Maar het allerbelangrijkst is dat ik deze keer weet waarom het gebeurt. De stress is voldoende uit m’n leven, daarvan word ik niet zomaar weer ziek. De overgang met hoge oestrogeen levels heeft de schimmelgroei weer aan gezet! Schimmels planten zich namelijk ongeslachtelijk voort met oestrogenen, die voor 98% identiek zijn aan menselijke oestrogenen.  Het infectieproces van de stamcellen is dus nog in volle gang en dus richt ik al mijn pijlen op het reinigen van mijn wond, mijn darmen en natuurlijk uiteindelijk ook mijn bloed.

Ik maak me namelijk totaal geen illusies dat de kanker alleen nog maar in mijn borst en oksel zou zitten. Kanker of schimmel infecties zijn systemisch, ze zitten gewoon overal. Je zult ze dan ook echt gericht moeten decimeren. En daar hoort behalve schimmeldodende voeding, ook een schimmeldodend middel bij zoals B17.

De beste schimmeldodende voeding is, kokosolie, kruidnagel, oregano-olie en knoflook. Naast alle pitjes uit fruit, cassave,  zoete aardappel etc. Doe je eigen onderzoek!!

Tot slot: Waarom zijn tumoren altijd hard?

Samengevat: Stress creëert specifieke (stam)cellen die suikers uit de bloedbaan moeten omzetten naar melkzuur. Daarmee wordt de basis voor kanker gelegd. Zolang stress tijdelijk is, gaat het immuunsysteem deze cellen ook gewoon weer opruimen omdat zij het aangepaste DNA herkent. Deze specifieke cellen hebben 17x meer receptoren voor insuline dan een gewone cel.  Ze moeten immers in een rap tempo de suikers opruimen, mocht jij voor een FREEZE reactie kiezen en gewoon braaf je mond houden. 🙂 Schimmels kunnen deze stamcellen penetreren en misbruiken voor hun eigen voortplanting en voedsel. Ook schimmels eten graag en vooral suikers. Zij misbruiken bovendien het DNA van de stamcel en zetten deze aan, tot het maken van een hard chitine schild, dat voorkomt dat het immuunsysteem het beschadigde DNA herkend en dus de cel niet opruimt.  Dus ook wanneer de stress weg is en het P53 gen weer aanstaat om fout DNA op te ruimen, verschuilen de schimmels zich door de stamcel een chitine schild te laten aanleggen. Daarom zijn tumoren altijd hard.

Tot zover mijn onderzoek en verhaal…

B17 bestellen?

B17 is verboden op de Europese en Nederlandse markt, je kunt het dus alleen bestellen via Amerikaanse of Mexicaanse sites.  Ik neem zelf 500mgr per dosering. Van zowel de chemische pillen van Cythopharma uit Mexico, als de pillen die de natuurlijke poeders van de abrikozen pitten bevat. Ik heb zelf de indruk dat de chemische variant beter resultaat geeft. Waarschijnlijk omdat de dosering constant is. Ik heb de dosering in 2 weken opgebouwd naar 2000mgr per dag.

Je kunt hier nog wel aan abrikozenpitten komen, ze moeten luchtgedroogd zijn, zijn ze zon gedroogd, dan verlies je grotendeels de eigenschappen. Je moet er per dag zo’n 100 (langzaam opbouwen!) eten wil je een voldoende hoge dosering bereiken. Ik heb dat in het verleden zelf ook gedaan, maar werd echt kukeleku van die 100 pitjes kauwen…

 

Advertenties

Discussieer mee! Nieuwe inzichten over kanker!


Het artikel “Genezen van kanker in 6 stappen” dat hier al vanaf het begin in 2009 op de website staat, is nog steeds interessant om te lezen, zeker ook vanwege alle vragen en commentaren en ik laat het daarom ook staan.

Een aantal van mijn inzichten zijn echter geheel verandert!

Ik wil dan ook de discussie en vragen over genezing, bij deze nieuwe post voortzetten! Dat is een stuk overzichtelijker, voor iedereen. Er staan soms honderden comments bij oude artikelen! Ik ga daarom de belangrijke discussies splitsen naar onderwerp zodat ze makkelijker te volgen zijn.

Het is vandaag 22 april 2017 en mijn nieuwe website is gelanceerd! Daar deel ik mijn laatste inzichten over wat ik denk dat kanker is. Zie het artikel ‘Wat is kanker?

Een aantal van de inzichten genoemd in mijn eerste stappenplan Genezen van kanker in 6 stappen heb ik (deels) moeten bijstellen. Continue reading “Discussieer mee! Nieuwe inzichten over kanker!”

De Chloordioxide of MMS kuur


Mijn opzet van deze blog was om lotgenoten en familie en vrienden van kanker patiënten te informeren over de redenen achter mijn beslissing om geen chemotherapie en bestraling te kiezen voor mijn genezing van kanker. Zodat het duidelijk wordt waarom ik vraagtekens ben gaan zetten bij de reguliere behandeling. Dit moet echter even wachten tot een later moment.  

Ik moet mijn plan bijstellen omdat ik heel veel vragen krijg  over de reinigingskuur met chloordioxide! Ik heb dan ook besloten om voorrang te geven aan het te publiceren van mijn ervaring en kennis hierover, zodat iedereen die het ook wil proberen ermee aan de slag kan.

Continue reading “De Chloordioxide of MMS kuur”