Eerste hulp bij onvolwassenheid


Lieve mensen,

Er zijn alweer meer weken voorbij, dan ik me had voorgenomen om het vervolg van mijn verhaal op te schrijven. Elke dag komt er namelijk wel weer iets waardevols voorbij, waar ik vervolgens ook over wil schrijven en zo hoopt het materiaal zich op!

Ik ga maar gewoon verder waar ik ben gebleven, ook al is dat alweer van eind februari. Er begint zich steeds scherper in mijn brein af te tekenen dat de stress, die ik altijd al op de eerst plaats zette als oorzaak van kanker, ook door mij nog steeds niet echt begrepen wordt. Hoe diep grijpt dit in in mijn ziel? En hoe kom ik daar nou toch bij?

Ik maak mijn afspraak bij Sanne Dijkstra voor een Quantum Hypnosis Healing Therapy (QHHT) sessie en bereid me voor door veel te lezen en bekijk veel filmpjes van Dolores Cannon over het onderwerp. Het orakel Facebook brengt mij opnieuw een brokje interessante informatie…naar aanleiding van een post krijg ik van een vriend de tip om een interview te bekijken van Hans Laurentius.

Hans Laurentius onderzoekt het leven in het nu en helpt mensen dit ook te ontdekken. Zijn levensvisie, non-dualiteit, is uitermate confronterend, in de zin dat het de dualiteit, waar we soms erg aan gehecht zijn, compleet verwerpt. Hij zegt eigenlijk zodra je toegeeft aan de dualiteit ben je altijd wel ergens ontevreden over. Alles valt dan namelijk constant uiteen in delen, die bovendien ook nog eens tegengesteld zijn. Onze Quest bestaat alsmaar uit het bestrijden van datgene dat we aan de overkant van ons gezichtspunt zien. Dat is vaak niet goed, fout, verkeerd, lelijk of op zijn minst voor verbetering vatbaar. Hmm, als je het echt op je laat inwerken en je volgt zijn spoor naar het middelpunt, het punt van evenwicht, dat kleine moment waar alles net even goed kan zijn. Dan snap je wel, dat daar zijn in dat moment, een mooi streven is. Maar ja, wat kan ik daar nu mee ivm met mijn kanker?

Ont-wikkeling

Tot ik op zijn site nog even verder speur en dit boekje tegenkom: Eerste hulp bij onvolwassenheid (gratis te downloaden).

De titel is al intrigerend. En ja, Hans neemt bepaalt geen blad voor zijn mond. Hij zegt waar het op staat. De meesten van ons zijn nog onvolwassen. Niet vol-wassen. Niet uit-ont-wikkelt. Als ik het zo zeg voor mezelf, komt het al wat minder hard aan. En kan ik het handelen, maar mijn ego verkrampt toch wel even bij de directheid van Hans. Tot ik ga lezen.

Wanneer wij beginnen te beseffen dat de meeste conditioneringen ontstaan in de vroegkinderlijke periode voordat we nog kunnen denken en praten, wordt al iets duidelijker dat louter intellectueel begrip ontoereikend moet zijn, omdat de emotioneel-energetische overtuigingen komen uit een niet-intellectuele periode.

Hans beschrijft in het boekje een manier om de trauma’s te lokaliseren en ze ook te neutraliseren. Ik neem de proef op de som. Hij waarschuwt om de tumor te benaderen met je gedachten en er direct zoveel mogelijk in te gaan en niet bij de randen van de emoties te blijven. Het lijkt abracadabra tot je het ook feitelijk gaat doen en zelf ervaart.

Wanneer mensen goed bij de kern leren blijven, kunnen ze zeer intense ervaringen goed doorstaan, zonder enorme huilbuien of andere dramatische verwikkelingen. Terwijl wanneer niet bij de kern gebleven wordt meteen de emotie en het verhaal het overnemen. Dit is dus een cruciaal punt, het gaat erom de emotionele of traumatische energie de kans te geven op te lossen, niet om zoveel mogelijk lawaai of vocht te produceren. Blijf dus bereid in de meest intense plek te voelen, en ga niet mee omhoog met de energie die vrijkomt, dan kom je in de greep van het drama.

Geen lawaai en vocht produceren, ok got it! Ik ga ervoor zitten en verplaats eigenlijk voor het eerst mijn aandacht echt in mijn borst, waar ik de tumor vrijwel direct kan waarnemen. Waarna ik probeer in mijn tumor te komen. Ik ben verbaasd, het lukt! Ik voel de tumor reageren, met een prikkelend soms stekend gevoel. Ik voel de contouren, voel hoe groot hij is. Hij voelt gelukkig compact. Ik ga erin…wow, daar is mijn baby weer! Niet te geloven, ik dacht dat ik het nu toch echt kwijt was, maar nee! Ik passeer mijn  baby en laat hem achter me vervliegen. Dat kan dus echt! Ik ga naar de kern en probeer deze op te blazen met mijn aandacht. Ik heb het gevoel, dat er echt wat gebeurt.

De dagen erna doe ik deze oefening nog een aantal keren, met als resultaat dat mijn tumor helemaal opzwelt! De huid eromheen wordt rood en gezwollen. Ook begint alles weer te jeuken. Ik ben blij met de verandering er gebeurt tenminste wat! Ik heb er kennelijk dus toch echt invloed op met mijn mind!

Bring it on!

Met opgezwollen tumor, toog ik op weg naar Groningen, overtuigd dat er meer met the mind mogelijk is dan ik eerder heb gedacht, althans zo eenvoudig. Geen lange cursussen, geen eindeloze meditatie sessies, gewoon de juiste aanwijzingen en je zit er middenin! Het zorgt ervoor dat ik Sanne nog opener tegemoet treed, dan ik daarvoor al meende te zijn.

Na een introductiegesprek en twee koppen thee, gaan we aan de slag. Ik ga op de bank liggen en Sanne begint tegen mij te praten. Ik luister aandachtig en heb mijn ogen gesloten, maar ik kan mijn gedachten niet kalm krijgen. Zie ik wat? Moet ik wat zien? Wat voel ik? Moet ik wat voelen? Waar moet ik heen? Ik zie niks! Verdorie, kleur zegt ie? Ik zie niks of toch wel? Ja ik zie rood! Ja, amehoela, dat is het rood van mijn oogleden, duhh! Het rood wordt paars en ik word een beetje rustiger.

Wat zie je, vraagt Sanne. Niks, ik zie niks. Ja, er was net wel een flard van een droom, maar daar ging dit niet over. Hypnose gaat niet over dromen, zoveel had ik er wel van begrepen. Ik zeg dan toch maar tegen Sanne dat ik alleen iets van een droom, die ik al een keer of 4 heb gehad zie en verder niks. Prima, dan gaan we daar gewoon even naar kijken, wat zag je in de droom?

Ik beschrijf dat ik vlieg over een landschap aan de kust, ergens in Schotland of Ierland, of misschien totaal ergens anders want het ziet er niet echt herkenbaar uit. De atmosfeer is anders en er staan prachtige ronde flats die ik nog nooit ergens anders heb gezien. Ze staan midden in het weiland aan de rand van een klif , uitkijkend over de oceaan en zijn niet hoger dan 5 of 6 verdiepingen. Ze hebben loei grote veranda achtige balkons. Hier stopt mijn droom normaal, maar nu zie ik dat de flats langzaam rond draaien. Sanne vraagt waarom we hier zijn, woon ik daar misschien?

Eh, IK WIL METEEN JA ANTWOORDEN , maar ik aarzel dan toch even. Want wat ga ik nu antwoorden? Wie is aan het woord? Go with the flow! Ik antwoord; ik. Zullen we naar binnen gaan? vraagt Sanne. Dat lijkt me wel wat, we zijn in een grote hal, een atrium, alles is heel licht en luchtig. We zijn in mijn appartement, het is ruim en alles lijkt van glas. Wat doe je daar, vraagt Sanne. Ik zit achter een werktafel en speel met materialen, het lijken kwik bolletjes die ik samenvoeg tot iets anders.  Is dat je werk, vraagt Sanne. Ik moet een beetje lachen, werk? Werk? Nee, hier is geen werk. Hier is ontdekken, hier speel je, onderzoek je en doe je wat je leuk vindt of wat je boeit.

Wat? Zeg ik dat? Gaaf! Sanne stelt me weer een vraag: Ben je een man of vrouw, kijk eens naar jezelf. Wie wonen er nog meer? Heb je een familie?

Ik ben een man. Ik heb geen familie perse, dat ligt allemaal niet zo duidelijk als hier. We wonen met elkaar als een familie in de flat en samen in de 3 flats met ongeveer zo’n 60 mensen denk ik. We delen een moestuin waar de groenten veel groter zijn dan hier. Daar zie ik ook voor het eerst kinderen, ze worden onderwezen door volwassenen. Iedereen is hier ongeveer 35 jaar oud en kern gezond en sterk.

Zijn ze allemaal nog heel jong? vraagt Sanne mij. Nee, ze lijken heel jong maar sommigen zijn al meer dan 120 jaar oud. Ik hoor het mezelf zeggen en denk dat ik het uit een film heb, ik fantaseer het gewoon bij elkaar. Toch?

The game is rigged

Heb je nog wat te doen, vandaag? Ik antwoord Sanne, dat ik nog iets moet presenteren. Laten we er heen gaan, zegt Sanne. Wat zie je? Ik vlieg weer en zie nu een grote platte bol, van spiegelend glas. Ik ben ineens binnen en zit in een ronde zaal met ongeveer 30 mensen. We zitten op een soort tribune en in ons midden is een tafel. Ik hoef niet te presenteren, we brainstormen hier samen. En projecteren onze ideeën in een hologram aan elkaar! Wow, dat gaat gemakkelijk! Eigenlijk gaat alles hier moeiteloos. Ik hoor Sanne vragen: Waar hebben jullie het over?  Ik denk na. Ik kijk rond en zie eigenlijk geen gezichten, ik zie mensen maar herken ze niet. Waar spreken we over?

tilted earthIk hoor mezelf zeggen: “Over de aarde. Dat het experiment aarde is mislukt en we kijken wat we er nog aan zouden kunnen doen.” Ik zie de aarde met een stok erin. Een echte stok, niet een denkbeeldige lijn zoals op het plaatje maar iets wat er moedwillig is ingestoken. Zoiets heb ik nog niet eerder gezien.

Welk experiment is mislukt? Sanne klinkt nu zelf ook nieuwsgierig. Ik antwoord alsof het al weken in de krant heeft gestaan: De vrije wil, het is mislukt, het systeem heeft het grotendeels overgenomen. De aarde is gehyjacked door het systeem, wat nu ook leeft. Welk systeem, vraagt Sanne? Dat weet ik ook niet precies. En zeg: Alles hoe het allemaal werkt hier. Sanne vraagt me: Wat is mis met het systeem? Deze vraag is moeilijk en ik heb niet meteen een antwoord. Dan zeg ik: het systeem is uit op de vernietiging van de vrouwelijke energie! Het systeem bestrijdt het goddelijke evenwicht; de dualiteit. En elimineert simpelweg een krachtveld uit het evenwicht; de vrouwelijke kracht de Jing moet eruit om alleen de Jang over te houden.

Ik schrik van mijzelf en wat ik zeg. Dat is het, dat is wat ik al die jaren heb gevoeld al van kinds af aan, de sluimerende onderdrukking van het vrouwelijke. Ook ik heb dat gevoeld en ernaar gehandeld, met mijn studie keuze, mijn lineaire denken, mijn over ontwikkelde linker hersenhelft, mijn prestatiedwang, mijn ambitie iemand te zijn.

Het valt in de dagen erna nog meer op zijn plek, wanneer ik meer op zoek over de reden waarom de aarde uit het lood staat. De maan trekt de aarde opzij en door deze tilt hebben wij seizoenen. Maar wacht even, dat is de meest rudimentaire vorm van tijd, seizoenen bekent, zaaien en oogsten, plannen dus en vooruit denken. Met de linker hersenhelft… Ik ben gefascineerd, de dwangmatigheid van tijd neemt bizarre vormen aan in de tijd waarin wij nu leven. Mensen zijn al bijna op de milliseconde afgericht om naar de tijd te leven. Als ik de aarde zou hyjacken zou het controleren van de tijd, voor de bewoners dan niet net zo controlerend kunnen werken als de tralies van een gevangenis?

Ik snap nu waarom ik al twee jaar geleden mijn horloge heb afgedaan.

In mijn volgende blog, zal ik beschrijven wat erin mijn Ayahuasca ervaring allemaal is gebeurd,  die ik heb geboekt bij Ellie Vrolijk (www.mensenaandacht.nl).  De weg ernaar toe vind ik echter net zo belangrijk. Deze stappen waren voor mij persoonlijk nodig om weer een volgend stapje te kunnen zetten. Ik raad iedereen aan om de tijd te nemen om te luisteren naar je intuïtie en eerst die te volgen, ook al lijkt het dat je daardoor niet rechtstreeks op je doel afgaat.

God works in mysterious ways.

 

15 thoughts on “Eerste hulp bij onvolwassenheid

  1. Hallo Linda, ik lees altijd met veel plezier jou verhalen.
    Ik kijk dan ook erg uit naar jou verhaal over de Ayahuasca.
    Ik zelf zit daar ook aan te denken om dat te gaan doen, en mijn voorkeur ligt op dit moment ook bij Ellie Vrolijk.

    Dus ik wacht met spanning af, ik zit voor mijn gevoel, veel in mijn hoofd, en dat is ook bij meditatie, van: zie ik dit nu echt of verzin ik dit haha

    Lieve groet van rolide

  2. Wat een mooi verhaal! En helemaal jouw verhaal. Wat is het leven toch mooi wanneer je op onderzoek uit gaat en de volgende onbekende stap durft te zetten.Open, vol nieuwsgierigheid en kwetsbaarheid. Heel mooi Linda. go for it! Het is jouw leven en alleen jij kunt het leven. Op jouw manier.
    Wat het mij brengt (naast een prachtig persoonlijk verhaal) is bevestiging voor mezelf dat ik op mijn manier mag kijken naar mijn ziek zijn. Naar mijn niet heel zijn of hoe je het noemen wil. En dat ZE allemaal de boom in kunnen zodra ze zeggen dat dit of dat onverstandig is enz.

      1. Ja, ik ook. al vanaf het eerste moment van diagnose in 2009. Ook al vele wegen bewandelt en altijd met een kritische blik en me telkens afvragend wat brengt het mij? Past het bij mij. Kan ik me hierin vinden. Zowel regulier als complementair. Sinds 2 jaar uitzaaiingen in lever en rechter long. (Alles rechts) Een dik jaar terug toch mijn eerste chemokuur gehad. (en gelijk de laatste (denk ik)). De hormoonbehandeling die mij werd aangeraden heb ik inmiddels ook alweer vaarwel gezegd.
        Van alles gedaan. En het heeft me allemaal wat gebracht.
        Van maretakinjecties(arthoposofische geneeskunde) om het immuunsysteem te aktiveren , tot kunstzinnige therapie, tot cranio-sacraal behandelingen, voeding, voeding, voeding, tot meditatie en meer.
        Een hele concrete reactie van mijn lijf had ik na een week meditatie met een groep vrouwen met kanker. Mijn leverwaarden ineens normaal! Maar die week heeft me veel meer gebracht dan goede leverwaarden.
        Ik ben overtuigd van het zelf helend vermogen.
        Heb de kanker ook al regelmatig omarmd, eindeloos gesprekken met de gezwellen gevoerd enz. enz enz. En niet het gevecht aan gaan maar juist het leven omarmen.
        Ook veel denken, lezen en praten over de dood heeft me rust gebracht en levenskracht.
        En inderdaad het is een avontuur. Wat heb ik veel geleerd. Wat heeft het me veel gebracht.
        Het interview van Moorjani was ook prachtig. Daar denk ik vaak aan en dan komt er iets rustigs over me en iets luchtigs.
        Nu ben ik me aan het verdiepen in een kliniek in Zwitserland. Clinica Santa Croce. Waar mensen met kanker worden ondersteund door homeopathie. Het spreekt mij enorm aan. Ik kwam hiermee in aanraking door een artikel in het blad Vruchtbare aarde van het najaar van 2014. Hierin staat een interview met Jens Wurster, arts en homeopatisch arts. Hij vertelt hoe hij is gekomen tot de homeopathie en vertelt over zijn ervaringen. Wat me zo aanspreekt is dat ze niet pretenderen kanker te kunnen genezen maar dat ze voorwaarden scheppen voor kwaliteit van leven. Voorwaarden scheppen om het zelf helend vermogen aan te wakkeren. Nu uitzoeken hoe ik dit gefinancierd krijg. Weer een hele uitdaging.
        Ik draag een ieder die kanker heeft een warm hart toe.
        Het leven is geen exacte wetenschap. Volg je hart.
        Logica brengt je van A naar B, verbeelding brengt je overal. Aldus Albert Einstein.
        Ben blij met blog Linda. Succes met jouw reis.
        warme groet, Monique

  3. Beste Linda,

    Steeds weer wat anders en toch nooit de echte rust vinden….

    Op mijn 37 ste heb ik God aangeroepen en Hij is door de Here Jezus in mijn leven gekomen en ik een heel bijzondere rust in mijn leven gekregen en nog steeds behouden. Nu ben ik 65…..

    Ik zou zeggen; waag het er op! Zet deze zoektocht in! Kan nooit geen kwaad!

    Van harte Gods zegen toegewenst!

    Paula

  4. Wauw! Door het proces op zo’n herkenbare manier te beschrijven ( wat moet ik voelen, wat moet ik zien, het in twijfel trekken van fantasie of werkelijkheid) wordt het zoveel geloofwaardiger en komt het zo rechtstreeks binnen! Dank je wel weer Linda deze gave te delen met ons allemaal. Respect en liefs!

  5. lieve Linda,

    Fijn dat je weer een openhartig verhaal vertelt . Ik lees op dit moment veel over bijna doodervaringen, tijdens een operatie bijvoorbeeld, ook van blinde mensen die dan ‘gewoon’ blijken te kunnen zien. Dat kunnen ook ervaringen zijn zoals jij, een soort uittreden uit je lichaam. Er is een andere wereld, het leven gaat door ook als we overleden zijn. Wat is eigenlijk overlijden en hoe groot is de scheiding tussen leven en dood.

    Mooi verhaal en herkenbaar! Wat betreft positief of negatief, dat is ook wat ik jou schreef, uiteindelijk is het allemaal goed. Ik zeg wel eens als je nog negatief denkt over iets in je leven, dan heb je nog werk te doen.

    In het Thomas evangelie (staat niet in de huidige bijbel) zegt Jezus: maak het vrouwelijke en het mannelijke aan elkaar gelijk, de binnenkant gelijk aan de buitenkant en je zult de hemel bereiken, zie het non-dualisme.

    Het Evangelie van Thomas werd in 1945 gevonden in een kruik door twee boeren bij Nag Hammadi, tezamen met een vijtigtal andere geschriften, de sedertdien naar de vindplaats genoemde NagHammadi-geschriften.

    Het Thomas-evangelie bestaat uit 114 losse uitspraken van Jezus. Zo’n uitspraak noemt men een logion. Het Thomas-evangelie heeft dus niet de verhalende vorm van de evangeliën uit het Nieuwe Testament. De meeste logions hebben de vorm van een vraag door ‘de leerlingen’ met een antwoord van Jezus.

    Worden als Jezus

    Het werkelijk bijzondere van Thomas is dat Jezus de mens oproept aan hem gelijk te worden: Wie uit mijn mond drinkt, zal worden als ik, en ik als hem (logion 108)

    Non-dualisme

    Een veel voorkomende uitsprak is ‘de twee één maken’, zie logion 22: Wanneer je de twee één hebt gemaakt, wanneer je de binnenkant maakt als de buitenkant en de buitenkant als de binnenkant en het bovenste als het onderste, en wanneer je het mannelijke en het vrouwelijke één maakt, zodat het mannelijke niet meer mannelijk is en het vrouwelijke niet vrouwelijk, dan zul je binnengaan in het koninkrijk.

    Ik ben er ook van overtuigd dat het vrouwelijke in ons en vrouwen essentieel zijn/worden om onze aarde verder te helpen, de creatieve rechter hersenhelft, het vrouwelijke denken. Mijn moeder is daar altijd een goed voorbeeld in gewest. Zij is actief geweest na haar lesgeven op school in de kerk, vrouwen voor vrede, milieu, zij heeft ervoor gezorgd dat de fosfaten uit de wasmiddelen werden gehaald, ook op politiek niveau actie daarvoor gevoerd. Als kind wilde ik niet voor mijn moeder kiezen, omdat ze ook moest huilen en dus zwak was. Ik ben mijn vader gaan volgen, die logisch kon nadenken, volgens de heersende opvattingen. Dus ben ik gaan rollen drinken, dat deed hij, terwijl mijn moeder dat niet wilde. Mijn moeder was creatief, kon mooi handwerken, tekenen, zorgde ervoor dat wij muziekles kregen. Mijn vader zorgde ervoor dat hij steeds een hogere functie kreeg bij de gemeente. Hij vertelde soms over zijn ervaringen, het waren verantwoordelijk en zware banen. Mijn moeër swas heel actief en zorgde voor 5 kienden en bleef wakker als mijn vader laat van een vergadeing kwam, zodat hij zijn verhaal nog kwijt kon. Zij stond weer als eerst op om het huishouden te doen.

    Mijn vader vond wel dat je een eigen mening moest vormen, maar toen ik dat ook deed naar/tegen zijn verwachtingen in, was er geen enkele ruimte meer. Dus ik bedoel maar uiteindelijk is het het contact wat bepaalt hoeveel ruimte iemand werkelijk heeft en geeft.

    Maar wat nog belangrijker is dan alle maatschappelijke normen over rationeel denken alpha of beha vakken kiezen is dat mijn moeder ook thuis/privé ook tegen mijn vader inging. Maar ze stond daarin wel alleen. Mijn vader vond het belachelijk als zij het over eerlijk houthadi, want hout kan niet eerlijk zijn. Alle 5 kinderen ‘kozen’ we voor mijn vader en tegen mijn moeder.

    Ik ben toen vanaf mijn 30-ste hulp gaan zoeken in de haptonomie om uit die impasse te komen, mijn vrouw zijn te gaan waarderen. Ik ging bij 3 haptotherapeuten in therapie (12 jaar iedere week. Achteraf bleek dat die drie mannen drie (van de vier) opleidingen in Nederland hadden opgericht. Ik ben heel slecht, zeg maar gerust afschuwelijk behandeld, maar uiteindelijk na het slechtste in de mens gezien te hebben, kon ik kiezen voor het positieve en ben ik gaan praten met mijn ouders. Ik ben vanaf dat moment mijn moeder anders gaan zien en anders gaan benaderen. Zij kon toen eindelijk ook iets anders van zichzelf laten zien. Ik ben haar steeds meer gaan bevestigen en heb nu inmiddels een heel lieve moeder. Ik heb dagelijks telefonisch contact heb en ga een dag in de week naar mijn ouders toe. Meer mensen in haar omgeving zeggen dat ze een heel vriendelijk en lief iemand is. Ik ben ervan overtuigd dat mijn invloed daar ook in te zien is. Nu 25 jaar later begint mijn vader die het niet begreep dat ik nooit echt contact met hem had gevoeld toch wat meer te zien dat ik niet tegen hem ben, maar wel voor mijn moeder er wil zijn en dat uiteindelijk niemand meer achtergesteld hoeft te worden. Dat we allemaal mensen zijn en hier op aarde zijn om onszelf te zijn of te worden en onze ervaringen nodig hebben om verder te komen.

    Mijn vader (bijna 85 jaar) begint een beetje te luisteren, bijzonder (eigenlijk zou dat natuurlijk normaal moeten zijn). Maar ook op die bekende bijeenkomst over MMS miste ik het vrouwelijke, zoals je inmiddels weet, maar ook in je verhaal over Rian de Waal (heel grof taalgebruik), de man die vertelt dat we nog onvolwassen zijn. Wat waar is, maar herken het maar eens in het ‘echt’. Het is niet makkelijk om te herkennen wie wel ver is en wie niet. Daarom ben ik ook hulp gaan zoeken, ik deed dat in de haptonomie en op de opleiding. Ik heb gezien hoe ongelooflijk mannen op een voetstuk (ook de grondlegger is een man) werden gezet en hoe mannelijk vrouwen werden of waren. Ik ben het contact met mannelijke therapeuten aangegaan om erachter te komen hoe mannen zijn. Dat was een goede en heel afschuwelijk pijnlijke leerschool, Ik heb 7 jaar lang elke dag gehuild en weet nu dat dat verdriet niet nodig is, omdat echt praten en voelen de weg is naar een andere laag in jezelf en in de wereld. Daarom kan ik nu anderen helpen om op een menselijke manier te praten en na te denken en verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen leven, je gezondheid en sociaal en liefdevol om te (leren) gaan met de mensen om je heen

    Ik heb een boek gekregen om te verspreiden, met boodschappen van Aartsengel Michael, staat ook op onze website http://www.contactmuzek.nl, bij het onderwerp winkel, even doorscrollen. Tegen een vrijwillige bijdrage voor onze stichting plus verzendkosten op te sturen. Ik heb contact gehad en ben bij de vrouw thuis gewest die die boodschappen heeft opgeschreven. Het boek is voor mij heel herkenbaar. We leven in de overgang van dualiteit naar liefde. van de 3e naar de 5e dimensie. Ik heb alleen de 4e dimensie met alle worstelingen en zelfonderzoek doorgemaakt en ben nu andere mensen, mijn huisgenoten, mijn ouders en mensen om ons heen aan het helpen om die overgang ook te maken.

    Ik ben nu een boek aan het lezen Binnen de poort van een vrouw uit 1898!! die een prachtige bijna doodervaring beschrijft, de beelden zijn een beetje vergelijkbaar met jouw verhaal. Haar boek staat op het interent. Wij hebben het uitgeprint en met een linnen bandje (€3.50) laten inbinden, voor € 10 op te sturen (waarvan € 4,- verzendkosten). zie ook de winkel pagina op onze website.

    Zo dat was weer een ‘reactie’ op jouw verhaal. Ik ben benieuwd hoe het verder met je gaat en natuurlijk ook de kanker. Prachtig he als het echt zo werkt dat je zelf contact kan maken met je pijn, daar gaat hapronomie ook over, maar zoals ik al zei herken maar eens of mensen dat echt zelf doen en anderen daarin helpen, of dat ze met ego bezig zijn. Mijn haptotherapeut Cock van den Berg vertelde dat een vriend van hem vertelde dat je spectaculaire dingen kon doen met mensen en ook al kon ik dat 20 jaar geleden nog niet goed overzien, het voelde als kikken en niet als dienstbaar zijn en die intentie is voelbaar, maar dan moet je je zelf daar wel in ontwikkelen.

    Ik heb mijn lied met mijn eigen woorden op een lied uit de renaissance van John Dowland nog een keer opgenomen, ik ben er erg blij mee Samen zingen, samen zijn, alles delen is heel fijn:

    We zijn sinds twee dagen ineens veel meer met een diepe klank aan het zingen. Ik/we heb/ben gisteren 6 uur gewerkt om die diepere en ruimer klank te vinden met elkaar. Heel mooi om zo ineens weer een ruimte in te kunnen gaan. We hebben steeds heel zacht en super, super langzaam gezongen en nu kon ik ineens de stap nemen om meer klank te maken/vragen.

    Ik ben meer met eigen teksten bezig. ik heb vorige week op het allereenvoudigste liedje ‘Mieke hou je vast’ met drie tonen, wat ik al eens 4-stemmig had gemaakt, een eigen tekst gemaakt. Dit liedje is vaak het eerste liedje wat je leert als je een instrument leert spelen, omdat het ‘maar’ drie tonen heeft. We zijn de diepte ingegaan en hebben daar drie dagen uren aan gestudeerd, gisteren 6 uur achter elkaar. En ineens braken we door een barrière heen en kwam er meer klank, met de zuiverheid die we al in 8 jaar hebben opgebouwd, ging het heel vol en ruimtelijk kinken, super om mee te maken.

    Maar ook alle kwaadheid, irritatie en pijn komt (weer) los, daarom heb ik de woorden aangepast. Ik had eerst de woorden bedacht: Zingen (of delen of geven of (Liefde)) maakt je blij, dat bewust doen (zijn) heelt je leven…. Ik heb de eerste zin toen veranderd: Zingen maakt veel los, dat bewust doen heelt je leven. Zie dit als je werk, dat geeft vreugde en maakt sterk.

    Dat was weer een lange brief, met liefde geschreven

    lieve lieve, lieve groeten Leonoor

    Contact & muziek Leonoor, Marthe, Jeannette, Erik Billitonstraat 6 3531 HJ Utrecht 030-2942625 contactmuziek@lombok.nl http://www.contactmuziek.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s