Onvoorwaardelijke liefde


Lieve mensen,

Zovelen van jullie hebben mij de afgelopen jaren gezegd dat de titel van mijn blog niet goed gekozen is. Het woord strijd zou mij niet helpen om kanker te overwinnen. Zij vertelden mij dat ik mijn tumor moet liefhebben. Wat? Liefhebben?

Ik zit in de shit vanwege die tumor! Maak me zorgen, moet mijn leven aanpassen, onderzoeken ondergaan en wat al niet. En er hangt permanent een zwaard van Damocles boven mijn hoofd en dat moet ik liefhebben???? Opzouten met je woorden, lekker makkelijk, beetje tegen me aanpraten, ga even kijken hoe het is als je zelf kanker hebt, ja!!! GRUMPH!

Ja, ja ik zie ook wel een brightside… Ik heb veel dingen in mijn leven ten positieve gekeerd. Ik leef gezonder, heb een minder gejaagd leven, minder energie zuigende relaties, heb een betere relatie met mijn man waarin de liefde weer helemaal terug is, geniet veel meer van kleine dingen, heb een super lieve hond en hou nog intenser van mijn kinderen. Ik zeg zelfs sinds een jaar of drie dat ik nooit meer terug wil naar mijn leven van voor de kanker. Maar om er nu meteen van te houden?

Omdat ik inmiddels ook wel zover was dat ik begrijp dat strijd ook stress oplevert, heb ik mijn strijd al enkele keren afgezwakt naar een strijd tegen mijzelf. Niet direct gericht op mijn tumor, maar tegen mijn oude gewoontes en overtuigingen die me verhinderen voor mezelf het goede te doen. Zoals,… ach waar zal ik beginnen? Mijn leven, en van de meesten van ons, zit bomvol met slechte gewoontes, teveel alcohol, teveel eten, teveel chocola, teveel zorgen, teveel ambitie, teveel een kort lontje, teveel van alles eigenlijk.

En omdat allemaal vol te houden zit ik dus niet te wachten op goed bedoeld advies dat ik liefde moet geven. Aan mijn kanker nog wel, die onoogelijke slecht gevormde vleesklomp. Nee, wat ik nodig heb is begrip en steun! Horen jullie dat, betweters!

Hmm, als je nu denkt ik haak af, lees dan nog even verder.

Want lieve mensen, die de moed hadden mij te vertellen dat ik met strijd niets bereik, jullie hebben gelijk! JA, JULLIE hebben gelijk en IK niet!

Daar, het is eruit. Mijn Waterloo en ik ben opgelucht. Mijn ziekte is mijn verkramping, mijn eindeloze vechtlust, mijn frustratie over rechtvaardigheid en talloze begrippen waar ik voor vecht en nooit ook maar iets mee bereik wat langer houdbaar is dan een uur, dag of week. Even een hoogtepuntje en poef! Weg is het weer.

Wat heeft mijn verzet gebroken?

Was het de shihatsu therapie van Peter in Voorschoten? Waren het de eindeloze aansporingen van mijn sister in crime marie-jose, die mij steeds weer een liefdevolle duw in de rug geeft? Waren het de youtube presentaties van Abraham Hicks over  ‘align yourself with source energy’ and ‘getting in the vortex’?  Waren het de toevalligheden die steeds vaker in mijn leven komen, kleine hints van een van mijn honderden FB vrienden, die in een PBtje mij een missing link sturen waar ik nou NET naar op zoek was? Waren het de ontspannen gesprekken met mijn nieuwe vriendin Karen, die mij ook Frans aanreikte die mij zijn bijzondere levensverhaal vertelde en mij leerde dat je met al je cellen kunt open staan of verkrampen? Was het de liefde voor mijn kinderen en mijn wens hun nog heel lang in hun leven te kunnen volgen, begeleiden?

Ja, dat alles en de tedx presentatie van Anita Moorjani, die ik voor het eerst 5 jaar geleden zag. Maar omdat ‘lessons are repeated until learned’ besloot ik hem toch nog eens te bekijken.

Je kunt het best zelf even kijken om te weten waarom dit mijn inzicht heeft veranderd:

Wat was het inzicht dat mij nog ontbrak? Anita zegt wat ze van haar overleden vriendin hoort; live jour life fearlessly.

Haar terugkeer in haar zieke lichaam kon zij doen in het besef dat zij nooit meer bang hoefde te zijn. Het is niet het toverstafje van God dat haar heeft genezen, maar het volledig verdwijnen van haar angst! Het vertrouwen in de alom aanwezige liefde of levensenergie die daardoor een plek kon krijgen in haar bewustzijn hier op aarde is wat haar heeft genezen.  En daarom ‘LIVE YOUR LIFE FEARLESSLY’

Mijn kwartje is eindelijk gevallen!

Liefs linda

 

Als je meer wil weten over Anita Moorjani google haar of klik hier:

152. Anita Moorjani

Wil je nog een tweede getuigenis bekijken die ook een wetenschappelijke basis geeft aan deze ervaring! Bekijk dan ook het interview van Eben Alexander hier:

Of zoals Micky Hoogendijk haar foto tentoonstelling noemt; ‘The other side of freedom is fear’

 

 

Advertenties

19 thoughts on “Onvoorwaardelijke liefde

  1. Hiii, Vandaag je bloq gevonden naar begonnen te zijn met het boek van Jim te lezen. Ik heb in je bloq nog niks kunnen vinden m.b.t. Calciumhypochlorite. (MMS3)

    1. Dank Catharina,
      Dat kwartje is al lang geleden gevallen, maar daarmee heb je nog niet de oplossing 🙂 Hoe het werkt dat brein van ons is een van de best bewaarde geheimen van deze planeet! Ik zit nu achter mijn PC om na een lange tijd weer eens verslag te doen van mijn reis, daar kom ik nu met inzichten die alleen nog maar daarover gaan! Dank voor het toevoegen en aanvullen van onze kennis hier!

  2. Liefde en gezond verstand hoeven elkaar geenszins uit te sluiten. Waarom “liefde” zo vaak gelijk moet staan aan stoppen met nadenken en domweg je kop in het zand steken heb ik nooit begrepen. Zoveel mensen hebben al voorgedaan hoe je jezelf moet genezen van kanker met “liefde” (of wat zij daar dan onder verstaan) en alterneuterij, en niemand van hen heeft het ooit nog kunnen navertellen. Als je werkelijk zoveel van jezelf en je gezin houdt, waarom ben je dan zo vastberaden om jezelf de dood in te jagen? Fijn voor je gezin dat je zoveel meer van je kanker houdt dan van hen! Word toch eens volwassen dromelotje, wees eindelijk eens flink, pak jezelf bij elkaar en ga naar de oncoloog. Zolang je kanker niet naar botten of organen is uitgezaaid, is er nog kans op genezing.

    1. Zoals zo vaak gebeurt ontmoet ik hier weer iemand die het allemaal beter weet dan ikzelf. Wat vervelend voor je dat je je energie kennelijk aan anderen moet geven om hen weer op het goede spoor te brengen! Ik heb geen enkele behoefte aan je oordeel en geen van de mensen die mijn blog hier bezoeken hebben dat. Ik wil je daarom vragen om je goede bedoelingen ergens anders te ventileren. Er zijn namelijk onwaarschijnlijk veel blogs en sites waar kankerpatienten wel graag naar je advies luisteren. Hartelijks Linda

      1. Ik heb geen enkele behoefte aan je oordeel en geen van de mensen die mijn blog hier bezoeken hebben dat. Nee, dat weet ik, dat is in zijn algemeenheid een kenmerk van mensen die de realiteit niet onder ogen durven zien.

  3. Beste Linda Ik schrijf jou omdat ik welja nogal ondersteboven ben van iemand in mijn directe omgeving.Een vriend van mij van slechts 15jaar heeft de diagnose gekregen van anaplastisch schildkliercarcinoom.De dokters hebben gezegd dat behandeling geen zin heeft. Hij heeft het niet opgzocht wat het is ,ik wel.Ik studeer voor gezondheidscoach en ik weet dat Chemo je vlugger dood helpt dan de kanker zelf.Maar die vorm van kanker treft eerder oudere mensen, maar die heeft dat ook.Met wie kan ik best contact opnemen of wat kan je als suggestie meegeven? Ik ben er echt ondersteboven van en voel mij heel erg geschrokken… Vriendelijke groeten David

    Date: Tue, 13 Jan 2015 23:00:19 +0000 To: kronzilla@hotmail.com

    1. Beste Jay,
      Ik heb een tijd niet gereageerd via mijn blog op de berichten omdat het af en toe belangrijk is om me even helemaal terug te trekken. Anders lukt het niet om tot inzichten te komen. Helaas heb ik daardoor jouw berichtje niet gezien. Je vriend heeft schildklier kanker, daar hoeft niet direct chemo bij gegeven te worden. Wat je als vriend voor hem kunt doen is, hem de gelegenheid geven zijn verhaal te vertellen. Schildlkierkanker wordt in verband gebracht met vernedering. Help hem om zijn emoties te ventileren en te onderzoeken om er vervolgens ook afstand van te nemen. Je moet altijd kiezen voor het leven, als je kiest voor het verdriet en drama, wordt je ziek of kun je niet genezen. Jonge mensen hebben nog zoveel meer kans om hun trauma’s te verwerken. Veel sterkte. Liefs Linda

  4. Wat ben je toch een lekker ding Linda !
    Wat weet ik nog goed dat ik in het begin van mijn kanker avontuur op jouw site kwam en jaloers was op jouw krachtige taal over wat je zeker wist dat zou helpen. Toch kon ik niet doen wat jij deed. Het lukte me gewoon niet. Alles liet steeds weten dat dat mijn weg niet was.
    En toen kwam bij jou langzaam de kanteling, je werd zachter naar jezelf en naar wat het leven nog meer is dan gericht zijn op genezing, of het moeten winnen van een strijd!
    Zo fijn om af en toe jou te vertellen hoe fijn ik het vond dat je aan het veranderen was. En dan nu jouw mooie blog!
    Je bent een topper! Dag lieve meid! Dikke kus
    Wouth

  5. Mooi Linda hoe je verwoord hoe het nu gaat en op een betere manier in het leven staat ,veel succes en ik doe er een kwartje bij,gezonde groeten Pierre

  6. Wat heerlijk om dit te lezen.

    en dat op een vroege ochtend ergens in een grijs en saai januari.

    Lieve linda, (want met dit kijkje in je wereld voel ik me ineens veel meer verbonden met je)

    Dank je wel voor de heerlijke eerlijke bewoordingen.

    Prachtig.

    Ik ben blij voor je en eer je moed.

    Je prikt met je bericht op een pijnlijke plek in mij.

    Ik heb gehoord van de liefhebbende flow. Mentaal begrijp ik het concept wel.

    Maar het beleven lijkt een geheel ander universum voor me.

    dus is de agenda voor vandaag aangevuld met het bekijken van een aantal filmpjes.

    FijnJ

    Nogmaals hartelijk dank voor je open blog.

    werkt erg verfrissend op me.

    heb het goed

    hartegroet

    roel somers

    mmsnederland

  7. Hai lieverd, wat een prachtig verhaal van jou en van Anita Moorjani.
    Je wordt er stil van als zij de 5 belangrijkste levenslessen omschrijft en ‘that’s a fact’ . Liefs Bine

  8. Dank voor het posten van het interview met Anita Moorjani. Gelijk in de eerste 5 minuten van haar verhaal voelde ik heel even een totale rust over mezelf komen. Het gevoel wat ik ook een paar keer heb mogen ervaren tijdens de meditatieweek wijs omgaan met kanker en klein jaar geleden. Ik voelde me nu al dagen niet fit en werd, ondanks voortdurend tegen mezelf zeggen “Monique eas up laat het rusten” toch angstig. “Wat een rare steken wat voel ik me beroerd is het weer actief?” enz enz. Eind 2012 me toch over laten halen tot het nuttige van een chemokuur. Tijdens de meditatieweek besloten te stoppen omdat ik voelde dat het niets meer bracht. Het heeft me beiden geholpen. De kuur en het besluit te stoppen. En te aanvaarden dat het is wat het is. Een enorme rust kwam er voor in de plaats. Ondanks dat ik altijd mijn eigen keuzes probeer te maken is het soms moeilijk de juiste afweging te maken omdat het gangbare medische pad zo enorm is uitgesleten en tot norm lijkt verheven. Wil ik graag dat mijn kinderen me begrijpen en accepteren hoe hun moeder haar leven wil lijden. (ha ha leven wil lijden)
    Heb in de loop der jaren al hele gesprekken gevoerd met mijn kanker en deals gesloten met haar. Nou, ik ben er klaar mee om deals te sluiten. Met niets of niemand meer. Stoppen met het overtuigen van mezelf of anderen. Een ieder mag leven zo zij wil. Daar ga ik maar eens een tijdje op zitten.
    Verder herken ik alles wel wat je schrijft Linda. Dank voor je woorden. Hou maar lekker veel van alles en iedereen.
    Ja, Jill Taylor ook bijzonder.
    Bontgenoot, autobiografie van een immuuncel van Henk Fransen. Een verrassend boekje van een huisarts die tegen de stroom in zwemt en prachtig schrijft over de immuuncel in ons lichaam.
    Monique

  9. Hallo Linda,

    Erg fijn om te horen/lezen hoe je nu schrijft, dat bedoelde ik ook, geen strijd maar liefde. Vandaag is mijn boek Contact met de ziel thuis bezorgd, het is echt heel mooi geworden. Ik wordt er zelf bijna stil van. Prachtige foto’s van vlinders in onze tuin, kinderfoto’s, eigen (kinder)tekeningen, muziekinstrumenten, lesmateriaal, met potlood door Jeannette getekende gekleurde muzieknoten, mijn levensverhaal, conservatorium, de muziek, de woongroep en liefde. Dat allemaal op 60 pagina’s (21x21cm).Heel bijzonder om zo’n boek te kunnen maken.

    Ik ben nu een mooi boek aan het lezen over een vrouw Jill Taylor die als neuro-anatoom een hersenbloeding krijgt als ze 37 jaar is. Ze beschrijft haar verhaal zeer gedetailleerd op een erg mooie manier 10 jaar later.

    liefs Leonoor

    Contact & muziek Leonoor, Marthe, Jeannette, Erik Billitonstraat 6 3531 HJ Utrecht 030-2942625 http://www.contactmuziek.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s