Vragen aan de kankerspecialist: bezoek aan de oncoloog

Ik was niet vooringenomen over medici of de behandeling van kanker. Ik ging er vanuit dat mensen die dagelijks bezig zijn mensen te genezen er alles aan doen omdat doel te bereiken. Zij waren in mijn ogen in de eerste plaats professionals, mensen die hun vak verstaan. Ik ging er dan ook vanuit dat zij net als ik dat doe in mijn vak, voortdurend op zoek zouden zijn naar nieuwe kennis en dat ik als ik vragen had over kanker, de oncoloog de aangewezen persoon was om deze vragen aan te stellen.

Ik had mijn vragen opgespaard en bezocht de oncoloog Dr. Roodenburg in het ziekenhuis in Baarn. Toen het hem duidelijk werd dat ik meer dan 3 vragen had over kanker, haalde hij scherp naar mij uit en zei: “Als ik dat allemaal moet gaan vertellen dan ben ik nog wel drie uur bezig en ik zit hier niet om college te geven”.

Ik was perplex! Ik was nog geen 5 minuten binnen en was in de veronderstelling dat ik op zijn minst de laatste update van hem zou ontvangen over wat kanker nu precies is. Ik ging er vanuit dat hij meer zou moeten weten dan wij simpele zielen in de krant of op het internet zouden kunnen vinden. Mijn vragen dreven hem duidelijk in het nauw. Zijn reactie had op mij echter ook een enorme impact. Voor het eerst in maanden raakte ik mijn balans kwijt, ik werd boos, maar tegelijkertijd was ik volledig de kluts kwijt over zijn afwijzende houding. Het was niet alleen wat hij zei, maar zijn hele lichaamshouding verried een soort ingehouden minachting tegenover iedereen die deze koning niet de leiding liet in het gesprek.

Ik was zo confuus dat ik me met een briefje, waarop stond wat de samenstelling van mijn chemokuur zou zijn, -dat wil je natuurlijk ook precies weten- de deur uit liet sturen. Eenmaal op de gang keek ik mijn man aan en kon eerst geen woord uitbrengen. Dit gevoel had ik nog nooit eerder in mijn leven gevoeld!

Wat was er gebeurt? Mijn brein haalde alle details van het gesprek nog een keer naar boven. Wat had me zo van mijn stuk gebracht daarbinnen? De tranen kwamen vanzelf. Ik wist wat het was, ik voelde me gereduceerd tot een object! Ik was geen mens, geen patiënt, niet eens een kankergeval! Ik was voor deze man een zak met geld! Ik was voor hem een declaratie die hem sneller dichterbij zijn derde huis of boot of wat dan ook zouden brengen.

Mijn vragen waren niet beantwoord en ik zou van deze ‘specialist’ geen antwoord meer hoeven te verwachten. Waar moest ik dan terecht?

 -wordt vervolgd-

Ik ben nog bezig met het aanvullen van deze blog! Elke dag hoop ik een stukje te kunnen schrijven! Neem een abonnement op deze blog (linker kolom aanmelden) of volg mij via twitter http://twitter.com/lindawoudstra, dan houd ik je op de hoogte wanneer ik nieuwe berichten heb geplaatst!