Kosten in de zorg: Wie betaalt wat?

Ook altijd zo benieuwd geweest hoe de kosten voor de zorg worden opgebracht? Bijgaande PDF geeft inzicht wie wat betaalt…en wat dacht je? Het meeste betaalt de burger allemaal zelf…

Hoe lopen de geldstromen in de zorg?

Van de 36,3 mrd die benodigd is, valt de bijdrage van het rijk (2,9) in het niet bij de afdrachten die de burger zelf betaalt via de ziektekosten premie (13,8 mrd), aanvullende verzekering (3,3 mrd) en via de werkgeverpremies (14,3 mrd).

Wat verontrustend is dat 7,8 mrd al gewoon door mensen zelf wordt betaald. Dit zijn dus onverzekerde kosten of onverzekerbare kosten!  Naast het eigen risico dat zij al betalen van 1,4 mrd.

Het rijk compenseert, via de zorgtoeslagen een aantal burgers (hoeveel?) met 3,5 mrd.

Ik zou zeggen de vis wordt al aardig duur betaald! Wat als we de kosten verder de pan uit laten reizen? Wat houden we dan nog over in onze portemonee om bijvoorbeeld goed voedsel van te kopen?

Wat hier niet in voorkomt is het noodfonds voor mensen die niet verzekerd zijn. Dat kunnen vluchtelingen zijn, maar ook mensen die principieel weigeren om zich te verzekeren. Toch nog toe waren dat gewetenbezwaarden, die om religieuze redenen barmhartig door de staat worden gecompenseerd.

Ik bekostig mijn behandeling al 3 jaar zelf en zie niet in waar ik een ziekenhuis of zorg nog ooit voor nodig zou kunnen hebben behalve een breuk en af en toe misschien een scan of foto.

Mijn behandeling voor borstkanker zou om en de bij 150.00 euro hebben gekost als ik alles (chemo, bestraling, tamoxifen en controles) zou hebben ondergaan. Een borstvergroting kost in een privekliniek maar ca. 1.750 euro, terwijl een borstbesparende operatie minimaal 4.200 euro kost. Hoe kan het? Ik schat dat mijn twee borstbesparende operaties en de hele diagnostiek  rond de 20.000 euro hebben gekost. Ik heb mijn verzekeraar dus heel wat bespaart! 

Steeds vaker komt bij mij de gedacht op: waar betaal ik eigenlijk aan mee? En misschien kan ik ook wel als gewetensbezwaarde meeliften op al die andere verzekerden?

De kosten voor chemotherapie zijn zeer hoog (per behandeling ca. 6.000 euro, zie de prijslijst van het LUMC uit 2010 hiervoor) terwijl de effectiviteit bedroevend is; de conclusie van deze studie liegt er niet om: 

The overall contribution of curative and adjuvant cytotoxic chemotherapy to 5-year survival in adults was estimated to be 2.3% in Australia and 2.1% in the USA.

klik hier voor de samenvatting van de studie.

De volkskrant publiceerde er in 2006 al in een blog over (klik hier) maar verder beleef het natuurlijk vooral heel stil…

CHEMO ontmaskerd!

Deze week een opmerkelijk nieuwsbericht over een onderzoek uitgevoerd naar de werkzaamheid en dosering van chemotherapie in het Erasmus MC. 

De vraag die NIET gesteld wordt is of de patient zonder chemo het misschien nòg beter zou doen dan mèt chemo?

Dat zou natuurlijk de logische conclusie zijn van dit onderzoek: minder hoge dosering van cytarabine leidt tot een beter resultaat, dus waar ligt de grens? Hoeveel minder kan het dan zijn?

Wie durft gaat dàt onderzoeken!

Hieronder het persbericht en de bijwerkingen van het “giftige medicijn cytarabine”

Leukemiepatiënten krijgen een tien keer hogere dosis van het giftige medicijn cytarabine dan noodzakelijk. Dat hebben Nederlandse onderzoekers ontdekt.

 (Novum) – Leukemiepatiënten krijgen al twintig jaar een tien keer hogere dosis van het giftige medicijn cytarabine dan noodzakelijk. Dat hebben Nederlandse onderzoekers ontdekt, meldt het Erasmus MC. Door de dosering te verminderen krijgen patiënten een stuk minder last van ernstige bijwerkingen, denken de onderzoekers.

Een team onderzoekers van onder meer het Erasmus MC onderzocht 860 volwassenen met leukemie. Een groep kreeg chemokuren met een hoge dosering cytarabine en een andere groep kreeg een bijna tien keer lagere dosering.

De werking van het medicijn dat groeiende cellen doodt bleek bij beide doseringen gelijk. Patiënten met een lagere dosering zijn volgens de onderzoekers echter veel beter af, omdat bijwerkingen als neurologische klachten, ontstekingen en darmklachten substantieel afnemen. Ook hoeven patiënten met een lagere dosering minder vaak een bloedtransfusie te ondergaan en liggen ze minder lang in het ziekenhuis.

De onderzoekers denken dat hun bevindingen leiden tot een wereldwijde aanpassing van de dosering van het medicijn. “De lagere dosis zal de standaard worden”, verwacht Bob Löwenberg, hoogleraar hematologie bij het Erasmus MC.

Het medicijn wordt sinds de jaren zestig op grote schaal gebruikt bij leukemiepatiënten. Sinds twintig jaar krijgen patiënten wereldwijd een ruim dertig keer hogere dosis dan in de beginperiode gebruikelijk was.

De bevindingen van de onderzoekers worden woensdag gepubliceerd in het Amerikaanse tijdschrift The New England Journal of Medicine.

 

Bijwerkingen van cytarabine  (bron: http://www.fk.cvz.nl/)

Lage-dosis therapie: Dosis- en schema-afhankelijke beenmergdepressie gepaard gaande met anemie, leukopenie, trombocytopenie, megaloblastose. Frequent: maag-darmstoornissen zoals anorexie, misselijkheid en braken (m.n. na snelle i.v. injectie), diarree; leverfunctiestoornissen, koorts, ‘rash’, tromboflebitis, orale en anale ontstekingsreacties/ulceraties. Minder vaak: conjunctivitis, pericarditis, lentigo, geelzucht, huidulcera, duizeligheid, CZS-toxiciteit, pneumonie, neuritis, oesophagitis, keelpijn, pruritus, kortademigheid, hoofdpijn, nierfunctiestoornissen, anafylactische reacties, alopecia en cellulitis op de injectieplaats. Zelden een late vorm van progressief opstijgende verlamming na intrathecale toediening. Bij combinatietherapie is acute pancreatitis beschreven.

Hoge-dosis therapie: ernstige en soms fatale toxiciteit van het centrale zenuwstelsel, maag-darmkanaal en het ademhalingsstelsel met symptomen zoals corneale toxiciteit, hemorragische conjunctivitis, cerebrale en cerebellaire disfunctie (alteraties in persoonlijkheid, slaperigheid, coma), ernstige ulceratie in maag-darmkanaal met pneumatosis cystoïdes intestinalis, leidend tot peritonitis, sepsis, leverabces, leverbeschadiging met hyperbilirubinemie, darmnecrose en necrotiserende colitis. Longoedeem. Zelden ernstige huiduitslag met schilfering en irreversibele neurologische afwijkingen. Cardiomyopathie met dodelijke afloop is gemeld door combinatie met cyclofosfamide bij beenmergtransplantatie. 6–12 uur na toediening kan een Castleberry-syndroom optreden gekenmerkt door koorts, myalgie, botpijn, soms pijn in de borstkas, maculopapuleuze ‘rash’, conjunctivitis en malaise.
Intrathecale toediening: arachnoïditis met symptomen van meningeale prikkeling zoals hoofdpijn, misselijkheid, braken, koorts, rugpijn, convulsies, nekpijn, stijve nek, hydrocephalus, meningisme, voorbijgaande verhoging van liquoreiwitten en witte bloedcellen, al dan niet met een verminderde bewustzijnstoestand. Ernstige toxiciteitseffecten van het centrale zenuwstelsel, waaronder blindheid en myelopathie, soms leidend tot een permanente neurologische afwijking, zijn gemeld. Beenmergremming kan niet worden uitgesloten.

U zij gewaarschuwd!