Ik ben Linda Woudstra (1962) terwijl ik dit schrijf ben ik 47 jaar, moeder van twee lieve meiden van 12 en 14 jaar. Ik ben getrouwd, heb al 15 jaar mij eigen zaak en sinds 2000 ook de oprichter van Regeltante.nl.

Ik ben in 1986 afgestudeerd aan de TU Delft Industrieel Ontwerpen, daarmee heb ik een opleiding gehad die mij in staat stelt over verschillende vakgebieden heen te kijken en innovatieve processen te leiden. Mijn carrière kenmerkt zich door een interesse om complexe problemen te doorgronden en om te werken naar nieuwe inzichten en werkbare nieuwe situaties.

Bij General Electric Plastics heb ik bijna 6 jaar gewerkt en ervaring op kunnen doen in het vermarkten van producten en diensten. Bij GEP heb ik geleerd dat het niet veel uitmaakt welk product je verkoopt. Consistentie in je boodschap en dus geloofwaardigheid (what you see is what you get), was uiteindelijk waarop GEP zijn producten verkocht. Dat hadden ook bakstenen kunnen zijn.

In 1994 ben ik met mijn eigen bedrijf begonnen en heb ik Yellow & Blue Consultancy BV opgericht. Daar heb ik mij vooral toegelegd op vormgeven en leiden van complexe veranderingsprocessen. Met veel plezier werkte ik in die tijd voor grote opdrachtgevers. Het project waar ik nog met veel trots op terug kijk was de publicatie van het eerste milieujaarverslag van Philips NV. Een jaar later ontving Philips de World Environmental Counsel Award voor zijn innovatieve aanpak van het milieubeleid.

Met de komst van mijn tweede kindje ging stortte mijn zorgvuldig gebouwde kaartenhuis ineen. Toen ik in oktober mijn kleine spruit naar de crèche bracht, had ik haar na een maand steeds weer thuis. Ze had het RS virus opgelopen en kon 4 maanden lang eigenlijk niet naar de crèche. Omdat ik onvoldoende mensen kende in de plaats waar wij woonden -we waren gewoon tussen onze beider werkplekken in gaan wonen- en mijn ouders en schoonmoeder allemaal te ver weg woonden had ik geen enkele extra mogelijkheid om bij nood oppas in te schakelen. Dat leidde tot extreme stress en teleurstelling. Mijn man en ik hadden in die tijd voortdurend ruzie over de rol en taakverdeling. Wanneer puntje bij paaltje kwam was ik het toch altijd weer die er voor de kinderen was. Of het nu om praktische redenen was (ik zat altijd het dichtst in de buurt en ik had natuurlijk geen baas om verantwoording aan af te leggen) of om financiële redenen (ik had toch even geen opdracht) ik was altijd de klos!

Het irriteerde mij dat ik dat zo voelde! Ongemerkt wordt de schuld zo bij de kinderen neergelegd. Uiteraard zonder kinderen waren als deze problemen er niet! Ik heb toen serieus overwogen om te scheiden of helemaal te stoppen met werk;  beiden heb ik niet gedaan. Achteraf gezien heb ik geen spijt dat ik niet gescheiden ben, maar wel dat ik niet gewoon echt een time out heb genomen. Dat was voor iedereen beter geweest. Ik zag dat echter als compleet falen. Nu denk ik, dom! Wat is nu twee jaar op een mensenleven om er even echt voor je kinderen te zijn? Of drie? Met mijn mentaliteit en ambitie had ik moeten weten dat ik ALTIJD weer terugkom.

Wordt vervolgd.