Abortus de trigger voor kanker?
De eerste keer dat ik dacht dat ik ooit kanker zou kunnen krijgen was eind mei 2008. Ik liep met mijn man het ziekenhuis uit waar ik zojuist een abortus had ondergaan en zei tegen hem: ‘Als dit muisje maar geen staartje heeft’.

Door mijn werk met www.regeltante.nl ben ik al jaren geconfronteert met weduwnaars die ons bellen om een oppas te zoeken. Vaak hebben ze dan net 2 of 3 kinderen waarvan de jongste meestal nog geen 2 jaar oud is en moeder is overleden. We weten niet altijd wat daarvan de reden is, maar heel vaak wordt kanker genoemd.

Ik had al jaren geleden de conclusie getrokken dat zwangerschappen (op latere leeftijd vooral!) in verband zouden kunnen staan met de ontwikkeling van kanker. Hoewel dit onderwerp mij intrigeerde had ik nooit tijd gehad echt uit te gaan zoeken hoe dit zat. Toen ik de kliniek uitliep kwam de gedachte in volle hevigheid mijn gedachten binnen. Het zou toch niet?

Een foute beslissing?
Ik was 46 jaar en had nog nooit eerder in mijn leven een abortus gehad. Ik ben twee keer eerder zwanger geweest en daar zijn twee heerlijke meiden uit geboren, die toen 11 en 13 jaar waren. Ik vond het vreselijk dat ik zwanger was. Ik moest daardoor beslissen over iets dat mij zoveel vreugde brengt in mijn leven, maar op je 46ste niet meer een heel verstandige keus lijkt. Nog een baby? Emotioneel lag dat natuurlijk wel anders. Ik wist nog hoe ik genoten had van mijn babies! Toch vond ik dat ik eigenlijk geen keus had, het kind zou veel kans hebben om niet gezond ter wereld te komen met zo’n oude moeder, ik zou zelf ook complicaties kunnen krijgen bij de bevalling of mijn bekken blijvend beschadigen. En dan nog de opvoeding zelf! Ik wist niet hoe ik een baby weer zou moeten inpassen in mijn leven, waarbij ik eindelijk weer een beetje mijn handen vrij had met twee grote zelfstandige meiden? Het werd dus een abortus.

6 weken na de abortus een knobbel
In juli 2008 ging ik voor het eerst naar de huisarts met een knobbel in mijn rechter borst. Ik had de knobbel enkele weken daarvoor voor het eerst gevoeld en was me helemaal rot geschrokken. Mijn borsten waren tijdens de zwangerschap die al met al niet meer dan 8 weken heeft geduurd, al behoorlijk opgezwollen en begonnen na een week of vier weer een beetje in mijn eigen C cup te passen. Op zondagochtend voelde ik aan mijn borsten die nu weer een beetje normale omvang hadden en schrok me helemaal te pletter! Aan mijn rechterborst aan de buitenkant richting mijn oksel voelde ik een harde knobbel, een soort brok! Mijn hele bewustzijn galmde door mijn hoofd en ik voelde een soort bliksemschicht door mijn lijf gaan: dit was niet pluis!!!!

Omdat ik nogal nuchter ingesteld ben, begint mijn hoofd onmiddelijk op volle toeren te draaien en vertelde mij dat ik mij aanstelde en dat er waarschijnlijk een opgezwollen melkklier in mijn borst zou zitten…. PFFF, tuurlijk dat was het en ik probeerde het uit mijn hoofd te zetten. Twee weken later werd ik wakker, weer op zondagochtend en schoot het door me heen: hoe is het met die knobbel? Ik durfde niet te voelen… Mijn reactie was volledig hetzelfde, ik schrok me weer te pletter! het was alsof mijn lijf met uitschreeuwde; DIT MAG JE NIET NEGEREN!!!!

Ik wist het zeker ik had kanker!

Lees hier verder